PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : Ne yapmalı, ne yapmamalıyım?



yazgülü
23-02-2010, 10:42 AM
Merhaba,
siteye benim gibi sorunlar yaşayanlar var mıdır acaba diye araştırma yaparken rastaldım ve şu an burdayım.Benim sorunum 78 yaşındaki kayınvalidem.Bir yıl önce bir arkadaş vasıtasıyla şu anda evli olduğum 2. eşimle tanıştık.Tanıştığımızda birbirimizden hoşlandık ve iyi bir elektrik aldık.Başlangıçta herşey çok güzel başladı ve çok hızlı gelişti.Herşeyi konuştuk anlaştık benim ailem nedeniyle muhafazakar oldukları için fazla flört etme olanağım yoktu ve 6 hafta gibi kısa bir dönemde sözlendik ve evlendik.Eşim benden 19 yaş büyük ben 28 o 47 yaşında fakat bu yaş farkı beni tedirgin etmedi.Görüntü olarak kendine özen gösteren ve yaşını göstermeyen biriydi ben de olgun biri olduğu için tercih ettim.Benim ilk evliliğimden olan 9 yaşındaki kızımı kabul etti başlangıçta, onun da bir annesi vardı ve 1 yıl bizde 1 yıl eşimin diğer kardeşinde kalmak üzere dönüşümlü olarak bakıcaz dedi ve annesinin uyumlu kendi işini görebilen bir kadın olduğunu anlattı ve ayrıca bu evlilikte çocuk düşünmediğini fakat zaman ne gösterir bilinmez dedi,o beni ben onu ve isteklerimizi kabul ettik.Annesiyle yaşamayı kabul ettim o da kızımı.Evlendik ve herşey çok güzel başladı fakat çok farklı biriydi şu ana kadar ailemde gördüklerimden farklıydı ve birbirimizi hiç tanımadan birden evlenmiştik.Bana karşı pek de şevkatli değildi.İşinde olduğu gibi evde de patron ve yönetici konumundaydı sanki.Neyse ben bunlara fazla aldırmadım ve başbaşa 3 aylık güzel geçen bir dönemden sonra yazlık eve geçtik ve benim kızım onun annesi yanımıza geldiler.Sanki büyü bozulmuştu,benim çocuğum ezilmeye,çekinmeye onun da annesi aşırı şekilde kaynanalık yapmaya başladı.Evin içinde elektrik ,su,telefon,misafir,yemek,ekmek herşeyi bunak diye arkasından konuştukları annesi devralmaya ve beni yönetmeye kalkıştı.Kahvaltılarda ve yemeklerde biz tamamen susmuş annesi konuşur bir hale gelmişti,özel hayat,gezmek,sosyallik kalmamıştı,2 yaşında çocuk gibi sürekli bize bağımlıydı,eşim o üzülmesin diye beni çok üzdü ve yıprattı,aman o hasta ona birşey olmasın dediklerini yapsan nolur,falan diye başladı herşey,eşim ve kayınvalidemle tartışmlalarımız hızlandı,zehir gibi bir yazdan sonra kışlık eve geçtik ve kadın yine aynı tutumdaydı bense evimin idaresini ve yönetimimi kimseye bırakamayan bir insanımdır.Eşimle paylaşımlarımız azaldı sadece akraba ziyaretleri,uyanır uyanmaz annesi yatak odamızın kapısındaydı hiçbirşey kalmamıştı aramızda,aşırı tutuculuğu bana yaptığı baskılar beni çok bunaltmıştı.Yine bir akşam tartıştık ve şuurumu kaybettim çünkü eşimden hiçbir desteğim yoktu sanki bu evliliği annesi için yapmıştık.İntihara kalkıştım aklımı yitirmiştim sanki.Sürekli annesiyle problemlerimiz olduğu için kızımı fazlalık olarak görüyordu çocuğun çekimserliğinden bile bir pay çıkarıyordu eşim zaten annesi de arkamızdan konuşmaktan gündelik olayları bile abartmaktan eşime şikayetlerinden geri kalmıyordu.İntihar olayından sonra ailemde duydu ve çok üzüldü her ne olursa olsun desteklerini sürdürdüler.Fakat eşimin diğer kardeşlerinin annelerine yapma böyle demelerine rağmen o bize bana hayatı zehretmekten gerl kalmadı.Her tartışma sonunda benim ailem bana akıllar verdi aman kzıım geçin kocanın annesi diye.Ama bilemezlerdi ne kadar bunaldığımı.Televizyon bile izleyemiyordum evin içinde,sürekli tv ye saldırı günah izleme,elektriği kapa ,doğalgazı kıs,ne kadar fatura geldi,müsrif olma,aman hiçbirşey ziyan olmasın,telefonla konuşma,namazını kı,etek giy,vır vır vır yani.Bu bir yıl çok uzun geldi.Geçen hafta annemlere gitmem gerekliydi eşimin de arkadaş yemeği vardı gece annesini de eşimin ablasınlara bırakıcaktık fakat mutsuz annesi kabul etmedi inat etti hayır dedi ve evde yalnız da kalmak istemedi eşimle aramızda zaten çok gergin bir hava vardı ve eşim dediğim insan bana şiddet uyguladı.Bu olaydan sonra asla duramazdım ayrılmalıydım.Fakat çocuğun okulu,çevreye karşı 2.evliliğim bitiyor olması tekrar boşanmanın yükü ve baba evine birdaha dönmek bunları düşünmek beni çok bunalttı zaten araya benden ve onun tarafından aracılar girdi ve tekrar son defa deneme kararı aldık ve toparlamaya çalışıyoruz bu arada sorunlar yine bitmiyor tabii görmezden gelmeye tahammül etmeye çalışıyoruz yeri geliyor konuşarak çözmeye çalışıyoruz eşimle ve kayınvaldemle durumumu anlatmaya ve bunaldığımı anlatmaya çalışıyorum bunaltan sebepler bu kadar de değil aslında.Kızım istenmedi bu evlilikte benim canımı yakmak için çocuğun okulu olduğunu falan göz önünde bulundurmadan eşim sürekli gitsin gitsin istemiyorum diyerek benim ruhumda dayanılmaz yaralar açtı.Benim var olan evladımı sen benim annemi mutlu edemedin diyerek hiç kabullenmedi ve dışladı.Hep kötü konuştu ve kıskandı.Ayrıca zaten bu sorunların arasında olmaz ya benim çocuk sevmeme bile karşı çıkarak kendince tedbirler alarak asla çocuk düşünmediğini gösterdi ve ortalıkta yoksa hamilemisin diyerek paranoyak bir şekilde güvensiz tavırlarla gezdi ve bu şekilde devam ediyoruz.Evlilik danışmanına gitmeye karar verdik bakıyorum o da araya giren aracıların verdiği akıllarla sanırım çabalıyor az da olsa gayret ediyor bana iyi davranmaya benimse sanki hiçbirşeye gücüm kalmadı.Aklım öylesine karışık ki ne yerdeyim ne gökte düzelir mi bu evlilik dileğim düzelmesi yönünde ama bilemiyorum ne yapmalı ve nasıl bir tutum izlemeliyim........

sonbaharr
23-02-2010, 11:00 AM
Sen en başdan yapmışsın be arkadaşım hatayı..19 yaş farkı çok büyük fark..

tthunderboltt
23-02-2010, 11:28 AM
danışmanı ihmal etmeden tam zamanında ziyaret edin, çözerse o çözer yoksa zor gibi durumlar çok karışık.

cinefil
23-02-2010, 11:38 AM
bence de danışmanı ihlal etmeyin... olay karışık... ama intiharı sakın düşünmeyin çocuğunuz var...

iyimser
23-02-2010, 03:32 PM
Bence öncelikle derhal bir iş bul ve çalışmaya başla kendi ayaklarının üzerinde dur, kimseye boyun eğme, sen başkaları için yaşıyorsun şu an, bu sinir bozukluğuyla 9 yaşındaki yavrunu nasıl büyütebilir ve topluma faydalı bir insan yapabilirsin?
Aklını başına topla ve hemen ayrıl.
Ben kolay kolay kimseye ayrıl demem ama senin durumun resmen kölelik haline gelmiş, yazık sana.
Tekrar ediyorum hemen bir iş bul tek göz odada otur ama özgür ol, kimsenin lafına da bakma herkes herşeyi söylemekte kendini haklı görüyor ama sen kendi hayatını istediğin gibi yaşayamıyorsun, sana eziyet edilmesine izin verme.

tthunderboltt
23-02-2010, 05:00 PM
Bence öncelikle derhal bir iş bul ve çalışmaya başla kendi ayaklarının üzerinde dur, kimseye boyun eğme, sen başkaları için yaşıyorsun şu an, bu sinir bozukluğuyla 9 yaşındaki yavrunu nasıl büyütebilir ve topluma faydalı bir insan yapabilirsin?
Aklını başına topla ve hemen ayrıl.
Ben kolay kolay kimseye ayrıl demem ama senin durumun resmen kölelik haline gelmiş, yazık sana.
Tekrar ediyorum hemen bir iş bul tek göz odada otur ama özgür ol, kimsenin lafına da bakma herkes herşeyi söylemekte kendini haklı görüyor ama sen kendi hayatını istediğin gibi yaşayamıyorsun, sana eziyet edilmesine izin verme.

iş bulana kadar danışmana gitmelerini tavsiye edersiniz sanırım.

Eski şirketimde ofisboy olarak çalışan birisi vardı. Müdürü neredeyse işkence yapıyordu, gece 8-9 da market alışverişine, kendi özel şöforlüğünü falan yaptırıyordu. Çocuksa ben başka iş yapamam, çocucugum var falan diyordu. KAfayı yemek üzereydi. Ben psikolojik destek al dedim. Psikolog dinlemiş ve demişki senin bir problemin yok, bu adam seni limon gibi kullanıyor, suyun bitince bir köşeye atar demiş. Hemen oradan ayrılacaksın demiş. Cocuk ayrıldı 1-2 ay sonra turkcel a.ş. de iş bulmuş ve sağlığına kavuşmuştu.

yazgülü
23-02-2010, 06:59 PM
Yarın bir danışmana gidiyoruz,bu güne kadar o kadar çok taviz verdim ki yuvam yıkılmasın diye.Çünkü ikinci evliliğim dedim,çevre baskısı,ailemin yanına tekrar dönmek,kzıımın okulu derken bir yıl bana çok uzun geldi,ilk evliliğimden sonra kendimi topladım ve çalışmaya başladım,ailemin yanında fakat kimseye yük olmadan kendi kazancımla kızıma da kendimede baktım.Fakat şimdi sanki hiçbirşeye gücüm kalmadı ne burda ne orda bir hayat kuramıyacakmışım gibi geliyor ve tükenmişliğim ortaya çıkıyor.Bilmiyorum tek bildiğim çok daralıp bunaldığım evliliğe verdiğim bu son şans da yok olduğunda sanırım ki artık taviz vermekten vazgeçip çekip gidicem.....

iyimser
24-02-2010, 11:38 AM
Danışmandan bir sonuç elde edeceğini sanmıyorum ama denemedim demezsin en azından. Gelişmelerden haber ver emi

iris
25-02-2010, 02:45 AM
Durumun gerçekten çok zor ama güçlü olup kendini bu kaostan çıkarıp kurtarmalısın.
Gençsin elin ayağın tutuyor gücünü bu stres ortamında kullanacağına kendin ve kızın için kullan bence.
Kendine güven,güçlü ol .Baktın karşı tarafta bir değişiklik yok ki<sanmıyorum>huylu huyundan vazgeçmez.
Kendi ayaklarının üzerinde dur çalış kızınla bir hayat kur hem sen hem de kızın mutlu olsun.

yazgülü
25-02-2010, 04:09 PM
Yorumlarınızı okumak beni güçlendiriyor.Dün eşimle sabah aile doktorumuza gittik ilk önce benim yorgunluk,halsizlik gibi sorunlarım vardı,kansızlık mı acaba diye düşündük.Bu kadar çok sorunun kansızlıktan kaynaklanmayacağını ve stres ve gerginlikten olabileceğini açıkladı.Stres ve negatif düşünceler bitiriyor ya insanı.Sonra da evlilik danışmanına gittik.İlk olarak biz anlattık yorumsuz ve tarafsız bir şekilde danışman bayan notlar alarak bizi sadece dinledi.İkinci ve üçüncü görüşmelerde tek olarak dinleyip çözümlemeye çalışacak ve çözülmeyecek gibi bir durumumuzun olmadığını söyledi.Sanırım olayların içinde iyice boğulduk.Dileğim çözülmesi yönünde.Eşim de çabalıyor ciddi anlamda.Fakat problemler peşimizi bırakmıyor.Eve geldiğimizde yine annesinin tutumu tavırları beni şikayeti ve yine elektriğe suya şuna buna ettiği sözler eşimi de çileden çıkardı ve annesiyle biraz tartıştılar yüksek sesli olarak.Ben de biz anlattık lütfen artık karışma beni anlatma bizim son şansımız artık ayrılıcaz dedim ve gece kapandı.Bu sabah annesi kahvaltıya inmedi ve biz de eşimin annesine duyarlılığı nedeniyle huzurlu bir kahvaltı yapamadık ve yine sorunlar.Eşim yüzüme karşı olmasa da içinden yine beni suçluyor.Araştırıyor neyse son dediği sözler sen birşey söyleme sus ben halledicem demek oldu.Umarım çözer ama sorun anne ve eşimin tutumu.Hep durup dururken eleştirilip suçlanmaktan yoruldum.Bu çabalardan sonra olmazsa yine de çözülmezse durumumuz ben ciddi anlamda artık ayrılığı düşünüyorum.Eşimin çocuk istememesi ve ortalıkta acaba hamilemisin diye şüphelerle gezmesi de beni çok yıpratıyor.Bir yandan diyorum belki evlilik annesi gidince çünkü 2 ay kaldı gitmesine evlilğimiz düzelir ve herşey yolunda gider ve eşimin fikirleri değişir.Bu şekilde ortak hiç bir fikrimiz yok.Aklım çok karışık bilmiyorum.Bize bir mucize gerekli.

yazgülü
25-02-2010, 04:12 PM
İnanın yaprak dökümündeki cevriye kaynana sanki bizim hayatımızdan alınmış bir karakter.Telefon dinlemeler,hep peşimde gezmeler,sorular o kadar çok benzeşiyor ki.Ama ben fikret kadar sabırlı değilim.Çabaladığım da oluyor kabuğuma çekildiğimde.

tthunderboltt
26-02-2010, 12:09 PM
Eşler bazen ayrılık ihtimalini göz ardı ediyor, ayrılık ve sonrası yaşanacakları düşündüğünde çark edebiliyor. Sizin de böyle olur inş. Annesi gidince problemlerinizin büyük çoğunluğu sona erer.

yazgülü
26-02-2010, 02:15 PM
Eşler bazen ayrılık ihtimalini göz ardı ediyor, ayrılık ve sonrası yaşanacakları düşündüğünde çark edebiliyor. Sizin de böyle olur inş. Annesi gidince problemlerinizin büyük çoğunluğu sona erer.

çok teşekkür ederim umarım annesi gidince herşey eski haline döner dediğiniz gibi sanırım eşim bu günlerde içinde beni kaybetme korkusu yaşıyor ve bu da ona yetiyor olumlu yönde çaba harcıyor.

junkdarc
26-02-2010, 04:26 PM
ya üzücü olan kızınız kendisi hakkında "istemiyorum gitsin gitsin" falan dendiğini duyuyor mu?
evlilik çaresizlikmiş be kardeşim! bir kez daha anladım...

yazgülü
27-02-2010, 12:14 PM
Maalesef duydu evet ben ona bir baba sembolü olarak şimdiki eşimi gösterirken böyle şeyler duymak o kadar insanın canını yakıyor ki evlensem de kızıma hem baba hem anne olmak zorundayım hem de fazlasıyla karşımdaki insan bunu benim canımı yakmak için yaptı artık bu tutumu yok ama araya çok soğukluk girdi haliyle bakalım terapiye devam edicez ve annesi gidince sonuç ne olacak.Kızım benim için çok çok önemli dünya bir yana o bir yana orta yolu bulmaya çalışıyoruz olmazsa da daha fazla zorlamıyacağım

tthunderboltt
27-02-2010, 05:36 PM
nasıl böyle şeyler diyebilirlerki, neyse söylenecek cok sey var ama esinizden sogutmamak için susuyorum, ins. ilerde cok sever ve kabul eder.

yazgülü
27-02-2010, 08:57 PM
nasıl böyle şeyler diyebilirlerki, neyse söylenecek cok sey var ama esinizden sogutmamak için susuyorum, ins. ilerde cok sever ve kabul eder.

o kadar üzücü ki neyse ki son olaylardan sonra bu sözleri duymuyorum ve ilgili çabalı yine de bilmiyorum karmakarışığım.........

Hayal-ET
27-02-2010, 09:11 PM
bence derdini daha kısa yazmalısın ana hatlarıyla bakınca insanı okumaya teşvik etmiyor

yazgülü
27-02-2010, 11:33 PM
bence derdini daha kısa yazmalısın ana hatlarıyla bakınca insanı okumaya teşvik etmiyor

haklısınız fakat içinde bulunduğum durumun karışıklığından uzatmışımda uzatmışım fakat neticede zaten karışık bir durum

tthunderboltt
01-03-2010, 06:55 PM
Eşinizle aranız düzelince, kzınızı da problem etmesi cok azalıcaktır.

Allah yar ve yardımcınız olsun.

yazgülü
02-03-2010, 11:49 PM
Çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz için,terapiye devam ediyoruz dün ben bu gün eşim görüştü danışmanla,ortak bir nokta bulmaya çalışıyoruz,problem hem büyük değil hem çok büyük,herşey düzelse bile annesi çok mutsuz ve sürekli halinden ve benden şikayetçi eşim de bana fazlasıyla yükleniyor bu durumda o gidince de yine devam ederse off bilmiyorum dualarınıza ihtiyacım var.

iyimser
03-03-2010, 05:56 PM
Çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz için,terapiye devam ediyoruz dün ben bu gün eşim görüştü danışmanla,ortak bir nokta bulmaya çalışıyoruz,problem hem büyük değil hem çok büyük,herşey düzelse bile annesi çok mutsuz ve sürekli halinden ve benden şikayetçi eşim de bana fazlasıyla yükleniyor bu durumda o gidince de yine devam ederse off bilmiyorum dualarınıza ihtiyacım var.

Kayınvalidene dönüşümlü bakacağınıza göre, şimdi gidecek ama sonra yine size gelecek. Tamamiyle kopmak yok.
Bence sen onun dırdırına aldırış etme, evinin hanımı olarak davran, ona tamam haklısın de fakat bildiğini oku tabii bu yıpratıcı birşey herkesin harcı değil ama.. ayrıca terapiste ve evlilik danışmanına gitmeniz güzel, eşin nasıl oldu da kabul etti, tebrik ederim doğrusu.
İlk başta söylediğim çalışma konusunu da gözardı etme sakın.
Sevgiler.

yazgülü
04-03-2010, 10:38 AM
Teşekkür ediyorum iyimser dostum,terapi fikri eşimden çıktı ve gerçekten iyi geldiğine inanıyorum,eşimde epey değişiklikler var ,geçen akşam 1.evlilik yıldönümümüzdü güzel bir akşam yemeği ve gece boyu süren hoş sohbet ve ardından güzel bir hediyeyle beni mutlu etti şu an aramız iyi ve bir orta yol geçimin yolunu bulmaya çalışıyoruz dediğin gibi artık annesinin her sözüne de aldırmıyorum ve annesi de bizim mutsuz halimizi gördüğü için o dönemde artık epey düzeldi siz gezin siz mutlu olun tavırlarında umarım hep böyle gider yani sorunsuz.

Tiramisu35
09-03-2010, 08:37 PM
Eğer kızını gerçekten seviyorsan bir kere bu intihar etme olayını aklından çıkar 9 yaşındaki yavruya kim sahip çıkacak?Annem babam bakar ben ölürsem diye düşünebilirsin ama,senin sığmadığın yere o sabi mi sığacak?Kayınvaliden bence duygularını bastırıyor,bastırılmış duygularla daha ne kadar iyi davranır o da tartışılır;bence sen kızına yapılan hareketleri baz al sen olmuşsun olacağın kadar ama o yavrunun önünde Allah nasip kısmet ederse kocaman bir hayat var.İstersen 10 kere evlen 10 kere boşan ama asla ve asla çocuğunun bir kirpiğinin yere düşmesine izin verme.Herşey gelir geçer eşin ve kayınvaliden elalem ama o yavrucağız senin canından bir parça.Ve de bir kız çocuğu ilerde o da anne olacak yaşadıklarıyla öğrendikleriyle hayatına yön verecek ve bir aile kurarsa tüm bu yaşadıklarının hem çocuklarına hem de kocasına etkisi olacak.Kendi mutluluğun için çocuğunun mutsuz olmasına müsade eder misin?Hoş,sen de muzdaripsin tabii haklısın da ayrılmak da çözüm değil ama eksisi artısından fazla bir adama bir sürü tavizler verip yıllarını verip yaşlandığında elinde birşey kalmadığında ayrılmak daha da kötü olur.Yaşın çok genç daha.Bir de herkes çalışın demiş o da bir alternatif ama acaba kocası çalışmasına izin verecek mi?Eğer çalışırsa çocuğuna kim bakacak?Çocuk okuldan erken gelir de kayınvalidesi kötü davranırsa döverse ne olacak?Bu ihtimalleri de düşünmek lazım.

yazgülü
10-03-2010, 03:22 PM
Yorumlarınız için teşekkür ediyorum.Evet önümde öyle çok belirsizlikler var ki tarifi imkansız.Ne yaparsak yapalım,ya da ne yaparsam yapayım olmuyor bu insanla evlilik gitmiyor.Hep asık suratlı,hep tavırlı,küsüyor neye küstüğünü dahi bilemiyorum ve günlerce uzatıyor artık tahammül edemiyorum şu an kızımın okulu var ve çekip gidemiyorum,kayınvalide şu an sessizlikte fakat arkamdan yine çeviriyor işleri ve şikayete devam,ne dediysem anlamadı,öylesine koptum ki dünyadan eskiden uyandığımda umutlarım vardı artık hiçbiri yok bir çıkmazda hissediyorum kendimi,karşımdaki duygusuz kaskatı tavırlı sürekli canımı acıtmaya çalışan insanla aynı çatıda yaşamak ona yemek yapmak evinde olmak beni yıpratıyor ama şu an ne yapabilirim ki bir yandan okul,bir yandan bekliyorum belki acaba düzelir mi annesi gidince diye,çünkü annesi varken ben de iyi değilim hep bir baskı var evin içinde bilmiyorum aklım çok karışık depresyonun en dibindeyim mecburi işlerimi yemeğimi zorla yapıyorum ve sadece uyumak tüm perdeleri kapatıp uyumak kimseyi görmemek istiyorum............

Tiamo
18-03-2010, 04:09 AM
Ne yapacağını bilemediğin anlarda ne yapamıyacağını düşün.....

yazgülü
31-03-2010, 08:43 AM
Bir süredir yazamıyordum.Olaylar karşısında öylesine şaşkınım ki!Geçen akşam üstü,eşim dediğim insanın annesi benim çocuğumu kıskandı bir konuda ve bunu dile getirdi.Çok saçma bir konuydu.Çocukla kendini bir tuttu ve ben artık sorunun ufağına büyüğüne dayanamaz haldeyim yine eşime anlattı durumu kıyamet koptu tabii ne olursa olsun ben haklı olsam da onun annesi haklı sanki bir savaştayız.Bana ve kızıma hakaretler gidin evimden istemiyorum sizi gibi birçok sözler ve dayanamadım daha fazla aldım kızımı ve evi terkettim.Annemlere gittim.Gece sabaha kadar oturduk annem babamla konuştuk.Babam benim elimden geleni yaptığımı ve herzaman bana destek olduğunu söyledi.Kararı bana bıraktığını açıkladı.Sabaha doğru ben sakinleştim ve bir baktım ki evden hiçbirşey almadan çıkmışım ve çocuğun okulu gireceği büyük bir sınavı vardı mutlaka okula gitmesi gerekliydi birden bire nerden okul bulurdum mesafede uzak çünkü ve yine kendim aldım çocuğu döndüm eve sadece okul kapanana kadar.Biliyorum çok gurursuzca bir davranış ben de kendime yakıştıramıyorum ama çocuğum mağdur olucaktı.Bir hafta olacak bu olay olalı ve sanki olayın çıkış noktası benmişim gibi karşımdaki insan pişmanlık duyacağına bana öfkeli benimle küs aksine annesiyle çok iyi.Dayanamıyorum ben bunları hakedecek ne yaptım Allahım.Böyle bir evlilik haklıyken haksız konuma düşmek.Ne olursa olsun suçlanan benim annesi el üstünde bense konuşmaya bile değmeyecek kadar değer verilmeyen bir insan.Karşımdaki insanı anlamıyorum bana çok ağır laflar sarfediyor kızımın ona hiçbir zararı olmadığı halde onun varlığından bile rahatsız olduğunu dile getiriyor ben ne yapayım sürekli annesi peşimde çenesi hiç bitmez akşam olunca şikayetleri hayatım cehenneme döndü.Neden çocuğun ve benim hiçbir sorunumuz olmadığı halde böyle yapıyorsun dediğimde ise sen anneme gelinlik yapmıyorsun diyor ben daha ne yapmalıyım.

yazgülü
31-03-2010, 08:48 AM
Hayata ve insanlara karşı güvenimi iyice yitirdim.Yaşadıklarım kimseye güvenmemeyi öğretti.Duvarlar ördüm etrafıma.Buzdan duvarlar.Bütün insanlar mı kötü ben insan istedim etrafımda yaşadıklarımsa insanlığa sığmayan olaylar ve yine çok acı çekiyorum

iyimser
31-03-2010, 09:43 AM
okul yüzünden o eve dönmen çok yanlış olmuş madem ailen de seni destekliyor, istenmediğin, hakaret gördüğün bir yere nasıl dönersin anlayamadım. hemen okul naklini yapabilirdin, yine de yapabilirsin, yap.

sonbaharr
31-03-2010, 09:44 AM
Senin ve kızın adına cidden çok üzüldüm. İlerde derin yaralar açılabilir o yavrucakta.Şimdi belki bişeylerin farkında değil ama ilerde daha büyük sorun edebilir.Artık kendin içinde kızın içinde harekete geçmelisin...geç bile kalıyorsun..

Tiramisu35
31-03-2010, 08:46 PM
Ben söylemiştim yine de söylüyorum özellikle tekrarlıyorum ki dediğimi bir an için düşün lütfen.Çocuğunun okulunu bahane ediyorsun bence bu kadar psikolojik şiddet gören yavrucak hiçbir şeyde başarılı olamaz bana göre.Ailen de arkanda sana destek iken bence hiç başkalarının kahrını çekmeye gerek yok.Bak ne güzel kültürlü bir hanımsın yaşın genç bir işe girsen çalışsan kızın da o huzursuz ortamdan uzak anneannesinin ve dedesinin yanında kan bağı olan kişiler arasında büyürse kızın için çok daha sağlıklı bir gelecek hazırlamış olursun.Yine diyorum sen olmuşsun olacağın kadar kızına yok yere bunları yaşatmaya hakkın yok diye düşünüyorum kızını düşün güç topla ve bence sizi istemeyen insanların yanında daha da fazla kalma...

yazgülü
14-05-2010, 12:07 AM
Aile yakınlarımın da araya girmesiyle kayınvalidemin gitmesini bekledim ve o ızdıraplı süreci atlattım sonunda gitti gitti ama çok çektirdi o ve eşim,istemeyerek de olsa diğer oğlu aldı.On gün eşim gayet iyidi fakat yine başladı sorunlar,annemi mutlu edemedin o gitti ben senin kızını istemiyorum diye haykırmaya,bana acı çektiricekmiş faturasını ödeticekmiş,bağırıyor,öfkeleniyor gidiyor dışarı birşey olmamış gibi devam ediyor,ilk başlangıçta aman 2. evliliğim de bitmesin diye kendimden ödün verdim mücadele ettim şu anda ise hayat korkutuyor ailemin yanına dönmek çok acı geliyor bana onlarında kendilerine göre bir düzeni var nasıl dönerim bir asgari ücretle nasıl kendime ev tutar da çocuğa bakarım babası zaten ilgisiz üç kuruşluk nafakayı bile ara sıra ödüyor,bilmiyorum neden benim hayatım tekrardan ibaret ben bunları daha öncede yaşadım neden yine başa döndüm bu insan en başında iyiydi niye hata yapıyorum niye acımasız insanlıksız insanlara rastlıyorum artı gülebilmek istiyorum.

tasa
14-05-2010, 02:00 AM
kendinde sakın suç arama biraz şanssızlık sadece sendeki ama kendinden önce çocuğunu düşünüyorsan eğer ki öyle görünüyor çocuğuna böyle bir babayı layık görme elin ayağın tutuyor anladığım kadarıyla hayatla mücadele edebilirsin etmelisin çocuğun için..kendinden taviz vermemeni öneririm çünkü erkekler taviz verenin iyice tepesine biniyrlar sonrasında üstesinden gelmek daha da zorlaşıyor allah yardımcın olsun..mantıklı düşün duygusal değil bu durumda

yazgülü
18-06-2010, 10:10 PM
Hayatım tekrardan ibaret,daha önce yaşadıklarımı yeniden yaşadım ve yaşıyorum.Okul kapandı,kızım bunca olumsuzluğa rağmen sınıfını taktirle geçti, bir yıllığına da olsa yeni bir çevrede başarı sağladı.Hala evliliğim sürüyor yani görünürde.Kızımı anneannesine gönderiyorum.Ben mücadeleye devam ediyorum.Çok yalnız,ilgisiz,sevgisiz ve herşeyden yoksun olarak yaşıyorum bu hayatı.Fakat ayrılığa cesaretim yok,bu benim ikinci evliliğim,bitirmeyi hiç istemediğim,eşim dediğim insansa her gün ayrılık peşinde.Çirkin değilim,bakımsız değilim,evine bağlı eşine bağlı biriyim fakat sanırım bu şanssızlık aynı karakterdeki insanları çekiyorum kendime.Ailemin yanına dönmeyi hiç istemiyorum daha önce bunu yaşadım ve boğuluyorum tek başıma bir asgari ücret ve yanımda bir çocukla nasıl hayat kurabilirim kendime,kızımın babasından gelen nafaka çok az ve arada bir geliyor,bu evliliğimde ise çok hakarete uğradım fakat karşımdaki çok güçlü biri ben nasıl hakkımı arıycam karşısında bilemiyorum ve çok sıkıntıdayım.Tek bildiğim artık evim yuvam dediğim yerden kovulmak istemiyorum ama dengesiz biriylede yaşamak istemiyorum şaşırdım ne yapacağımı.

loneyhoney
18-06-2010, 11:31 PM
Teyzem zamanında kocasından boşandı ve kızınıda ,kocası ona mahkemede iftira atarak kızıma kötü davranıyor vs.. gerekçesiyle aldı olay şalıurfada eğitimsizlik var kendini savunamadı ailedende destek görmedi hiç şu an ailesiyle annesi babası kavga halinde huzursuzluk var cehennem diye nitelendirebiliyor hayatını.... ve güzelde önüne fırsatlar çıktı yeniden evlenmek için ama senin yaşadığın durumları yaşamaktan korkuyor ayrıca ekliyim kızı liseyi okumadan evlendi urfada yaşıyor annesine çok öfkeli görüşmüyor konuşmuyor, biliyorum senin hikayenle farklı ama iyi düşün tek sorun MADDİYAT gibi görünüyor kolay olmayacak ama içinde sadece senin ve kızının olduğu bir yaşamı seç tabi durumundan gerçekten memnun değilsen... ayrıca bir şahsi görüş daha ekliyim sen bunları yapacak biri olsaydın yada kaldırabilseydin en baştan yapardın ama zararın neresinden dönülse kardır demiş atalarımız...

yazgülü
26-06-2010, 08:16 PM
Merhaba,olaylar sonucu kötü bir şekilde ayrıldık ve bir hafta oldu.Şu an hiç istemesemde ailemin evindeyim,onlar çok iyiler ama alıştığım düzen ve aile de olsa yanlarında olmak bana kendimi kötü hissettiriyor.Ben kin tutamıyorum evet kötü bir şekilde ayrıldık ve çok hakaretlerine maruz kaldım ama yine de bitmesin diye çabaladım fakat eşim dediğim insan çoktan bitirmiş ve beni hiç istemiyorum.Bundan sonraki aşamalar zaten belli hiç sevmediğim adliye ve duruşmalar.Gerçekten mutlu değildim ama bitirmek de istememiştim bilmiyorum belki böylesi daha hayırlıdır.Beni evladımı istemeyen birini ben niçin isteyeyim ki.İlk evliliğimde ve ayrılığımda çok acı çekmiştim yine aynı şeyleri yaşıyorum ve bazen tükeniyor gücüm neden ben diyorum neden ben ne yaptım...........................

rüzgarın dikkatsiz kızı
28-06-2010, 08:06 PM
dilerim o yavrucak bu istenmeme durumunun farkına varmamıştır yada etkilenecek kadar farkında olmamıştır.küçük bir çocuğa yapalıcak en büyük kötülüklerden biri bu bence.

yazgülü
20-08-2010, 12:29 PM
Ayrılalı iki ay oldu.Ailemin evindeyiz kızım ve ben.Burda olmak çok acı verdi.Şimdi biraz alıştım ve uyuştum sanki.Bu ayrılıkda beni hiç arayıp sormadı.Üzülen yine ben oldum.Yeni bir başlangıç yapalım demesini çok bekledim.Yok işte hiçbir değer yok.Neyse en başında ve evliyken boşanma lafı ağzından düşmüyordu çok hevesliydi boşanmaya şimdi ise iki ay olmasına rağmen ortada ne dava var ne boşanma lafı,ne oldu bilmiyorum.Sanırım ki haklılığımdan maddi anlamda korktu,belki de cesaret edemedi boşanmaya.Nedir ne değildir bilemiyorum.Bildiğim tek birşey var yine acı çekiyorum.Kızım olayların çok bilincinde değil burda anneanne ve dedesiyle çok mutlu ve çok doğal.Bu ayrılığın sonu nereye varıcak bilemiyorum.

sonbaharr
20-08-2010, 12:37 PM
Yazgülü aslında en doğrusunu yapmışsın. Sen kendini düşünüyorsun evladını değil gibi. Çocuğun o evde mutsuzdu bunu devamlı dile getirdin, itile kakıla büyüyordu, şimdi hiç olmazsa anneannesinin dedesinin şefkatiyle büyüyor. Ve çok mutlu olduğunu demişsin. Kusura bakmada halen sana anlam veremiyorum, seni istemeyen bir evde, seni istemeyen ve sana zerre kadar sevgi beslemeyen bunun yanında saygısıda hiç olmayan eşine karşı halen bir beklentinin olmasını anlamış değilim...çok zayıf biri olarak görüyorum seni kusura bakma gerçekleri yazmak istedim..

yazgülü
20-08-2010, 12:40 PM
Olayın içinde olduğumdan mı nedir bilemiyorum fakat bu ikinci ayrılık beni epey hırpalıyor belki bu yüzden gelgitler yaşıyorum.

sonbaharr
20-08-2010, 12:44 PM
Senin olayın en baştan yanlışmıştı zaten. İllaha hayatında erkek olacak diye bir kural yok, yada sevmediğin bir evliliği sırf evli kalmak adına yürütmenin manasıda yok. İstenmediğini bile bile bu ısrar niye..sen kendi kendinede yetebilirsin..Şuan değil ama ilerde daha sağlıklı bir evlilik yapabilirsinde ama şuan yapman gereken çok açıkca ortada.

e_can
20-08-2010, 01:49 PM
ayrılıklar boşanmalar..

adlarını duymak bile içimi ürpertiyor, allah dayanma gücü versin, her şerde bir hayır vardır derler inşallah öyledir..

Zeth
27-08-2010, 05:40 PM
Geçmiş olsun yazıgülü en doğrusunu yapmışsın, takma kafana artık. Ve en doğrusu en kolayı değil, muhtemelen evde kalsaydın çekmeyeceğin zorlukları çekeceksin artık. Ama bence değer. Sence de değerse önüne bak artık, bırak geçmişi düşünmeyi.

Çocuğuna 5 sayfadır anlattığından daha iyi bir yuva borçlusun

Bir noktaya daha takıldım ben. Evlilik her iki kişinin %50-%50 isteği olduğu sürece yürüyen bir şey. Sen kendini ne kadar parçalarsan parçala, karşı taraftan %50 sini alamazsan, hiçbir çaren kalmaz.

Bir noktaya daha takıldım. 47 yaşında adam nasıl olmuş da bunca yıl annesini idare etmeyi öğrenememiş ve beraber yaşıyor? 20 yaşında değilki eşin. Huyunu suyunu 47 yılda öğrenir insan yav. İlginç geldi bana. Senle annesine baktırmak için evlenmediğine eminsin değil mi?

yazgülü
02-09-2010, 05:20 PM
Hiçbirşeyi bilmiyorum.Evlendim 3 ay mutluluğun ardından anne geldi yanımıza.Huysuz sinirli ve hep eskide yaşayan aşırı tutucu bir ihtiyar benim hep olgun olmamı beklediler bense neye uğradığımı şaşırdım eşimse hep annesi mutlu olsun onu dediği olsun istedi oysaki bu hayatın içine dahil edilen ve bilmediğim insanların huylarını anlamaya çalışırken bunalan bendim.Beni hiç anlamadı.Bir yandan o bir yandan annesi.Hep git der kovardı zaten bense ikinci evliliğim bitmesin diye çok taviz verdim.Ailemin yanına geldim herşeyi denedim tamam dedim beni suçlamalarına madem annen sebep ben herşeyi denerim anne kız gibi oluruz dedim.Tamam dedim herşeyine.Yetmedi hayır dedi ve olan oldu.Artık benim için herşey bitti.Beni bir paçavra gibi fırlattı evde ne eşyam çeyizim varsa yolladı kapıya.Bundan sonra bu insan benim için bitmiştir.Şu ana kadar ömrümde kin nedir bilmeden yaşadım bundan sonra tek derdim intikam.Çünkü içim yanıyor.Kahroluyorum ve kelimeler çok anlamsız artık.Tamamıyla hizmetçilik için evlenmiş benimle annesine baktırmak için.

yazgülü
03-09-2010, 12:09 AM
Teşekkür ederim ben de haklarımı arayacağım beni hayatımdan etti herşey yolunda giderken böyle çirkin şeyler yaşattı.İyi kötü bir düzenim alıştığım bir hayattan aldı kopardı ve yaptıkları karşısında buz kestim hep bir insan böyle vicdansız olur mu diye çok zormuş Allah herkesi merhametli insanlarla karşılaştırsın.

Epica
03-09-2010, 12:29 AM
değişik bişey yazayım size.taa 1986 da trt 2 yeni kurulmuştu,bir dizi yapmışlardı "yaz gülü" minik bir kızın herkeze neşe saçtığı bir konusu vardı.işte demekki ,iş kelimelerde yada isimde bitmiyor.
hep söylenen ve söylediğimiz "ESKİ" demekki aranıyor...

yazgülü
03-09-2010, 02:23 AM
hoşuma gider oldum olası yazgülü benim diziyi bilmiyorum o yıllarda ufaktım zaten.Değişik bir yorum olmuş evet teşekkürler.

yazgülü
13-12-2010, 07:28 AM
Ailemin yanındayım ve ciddi anlamda bir bunalım yaşıyorum atlatabilmek hiç kolay değil ve bu ayın sonunda ilk davamız var.Bana boşanma davası açmış.Olacakların önüne geçilemiyormuş işte........

aze
14-12-2010, 04:00 PM
hayırlısı olsun..bu şartlarda yaşamak daha zor değilmiydi..
kendinize yeni bir düzen kurarsınız yakın zamanda inşallah..değişime ayak uydurmak biraz sancılı olur ama olsun.

iyimser
15-12-2010, 01:06 PM
sevgili yazgülü hepimiz zaman zaman büyük üzüntüler yaşıyoruz.
üzüntümüz ne kadar büyük olursa olsun önce bir şok, sonra ağlamak, ardından kızgınlık vs sonra yavaş yavaş sonucu kabullenmeye başlıyoruz ve üzüntümüz giderek hafifleşiyor, konu aynı kalıyor ama biz o duruma alışmaya başlıyoruz.
alışmak zorundayız da, hayat devam ediyor.

Olaylara bir de iyi taraflarından bakmaya başlayınca o duruma iyice alışıyor insan.

Daha dün başka bir adamın annesinin saçmalıklarını çekiyordun

Hatırla :

Annesiyle yaşamayı kabul ettim o da kızımı.Evlendik ve herşey çok güzel başladı fakat çok farklı biriydi şu ana kadar ailemde gördüklerimden farklıydı ve birbirimizi hiç tanımadan birden evlenmiştik.Bana karşı pek de şevkatli değildi.İşinde olduğu gibi evde de patron ve yönetici konumundaydı sanki.Neyse ben bunlara fazla aldırmadım ve başbaşa 3 aylık güzel geçen bir dönemden sonra yazlık eve geçtik ve benim kızım onun annesi yanımıza geldiler.Sanki büyü bozulmuştu,benim çocuğum ezilmeye,çekinmeye onun da annesi aşırı şekilde kaynanalık yapmaya başladı.Evin içinde elektrik ,su,telefon,misafir,yemek,ekmek herşeyi bunak diye arkasından konuştukları annesi devralmaya ve beni yönetmeye kalkıştı.Kahvaltılarda ve yemeklerde biz tamamen susmuş annesi konuşur bir hale gelmişti,özel hayat,gezmek,sosyallik kalmamıştı,2 yaşında çocuk gibi sürekli bize bağımlıydı,eşim o üzülmesin diye beni çok üzdü ve yıprattı,aman o hasta ona birşey olmasın dediklerini yapsan nolur,falan diye başladı herşey,eşim ve kayınvalidemle tartışmlalarımız hızlandı,zehir gibi bir yazdan sonra kışlık eve geçtik ve kadın yine aynı tutumdaydı bense evimin idaresini ve yönetimimi kimseye bırakamayan bir insanımdır.Eşimle paylaşımlarımız azaldı sadece akraba ziyaretleri,uyanır uyanmaz annesi yatak odamızın kapısındaydı hiçbirşey kalmamıştı aramızda,aşırı tutuculuğu bana yaptığı baskılar beni çok bunaltmıştı.Yine bir akşam tartıştık ve şuurumu kaybettim çünkü eşimden hiçbir desteğim yoktu sanki bu evliliği annesi için yapmıştık.İntihara kalkıştım aklımı yitirmiştim sanki.Sürekli annesiyle problemlerimiz olduğu için kızımı fazlalık olarak görüyordu çocuğun çekimserliğinden bile bir pay çıkarıyordu eşim zaten annesi de arkamızdan konuşmaktan gündelik olayları bile abartmaktan eşime şikayetlerinden geri kalmıyordu.İntihar olayından sonra ailemde duydu ve çok üzüldü her ne olursa olsun desteklerini sürdürdüler.Fakat eşimin diğer kardeşlerinin annelerine yapma böyle demelerine rağmen o bize bana hayatı zehretmekten gerl kalmadı.Her tartışma sonunda benim ailem bana akıllar verdi aman kzıım geçin kocanın annesi diye.Ama bilemezlerdi ne kadar bunaldığımı.Televizyon bile izleyemiyordum evin içinde,sürekli tv ye saldırı günah izleme,elektriği kapa ,doğalgazı kıs,ne kadar fatura geldi,müsrif olma,aman hiçbirşey ziyan olmasın,telefonla konuşma,namazını kı,etek giy,vır vır vır yani.Bu bir yıl çok uzun geldi.Geçen hafta annemlere gitmem gerekliydi eşimin de arkadaş yemeği vardı gece annesini de eşimin ablasınlara bırakıcaktık fakat mutsuz annesi kabul etmedi inat etti hayır dedi ve evde yalnız da kalmak istemedi eşimle aramızda zaten çok gergin bir hava vardı ve eşim dediğim insan bana şiddet uyguladı.Bu olaydan sonra asla duramazdım ayrılmalıydım.Fakat çocuğun okulu,çevreye karşı 2.evliliğim bitiyor olması tekrar boşanmanın yükü ve baba evine birdaha dönmek bunları düşünmek beni çok bunalttı zaten araya benden ve onun tarafından aracılar girdi ve tekrar son defa deneme kararı aldık ve toparlamaya çalışıyoruz bu arada sorunlar yine bitmiyor tabii görmezden gelmeye tahammül etmeye çalışıyoruz yeri geliyor konuşarak çözmeye çalışıyoruz eşimle ve kayınvaldemle durumumu anlatmaya ve bunaldığımı anlatmaya çalışıyorum bunaltan sebepler bu kadar de değil aslında.Kızım istenmedi bu evlilikte benim canımı yakmak için çocuğun okulu olduğunu falan göz önünde bulundurmadan eşim sürekli gitsin gitsin istemiyorum diyerek benim ruhumda dayanılmaz yaralar açtı.Benim var olan evladımı sen benim annemi mutlu edemedin diyerek hiç kabullenmedi ve dışladı.Hep kötü konuştu ve kıskandı.Ayrıca zaten bu sorunların arasında olmaz ya benim çocuk sevmeme bile karşı çıkarak kendince tedbirler alarak asla çocuk düşünmediğini gösterdi ve ortalıkta yoksa hamilemisin diyerek paranoyak bir şekilde güvensiz tavırlarla gezdi ve bu şekilde devam ediyoruz.Evlilik danışmanına gitmeye karar verdik bakıyorum o da araya giren aracıların verdiği akıllarla sanırım çabalıyor az da olsa gayret ediyor bana iyi davranmaya benimse sanki hiçbirşeye gücüm kalmadı.Aklım öylesine karışık ki ne yerdeyim ne gökte

Oysa şimdi kendi ailenin yanındasın. Onların hertürlü lafını kaldırabilirsin.

Kızın için, onu en iyi şekilde yetiştirebilmek için olumsuzluklara karşı dimdik dur.

Sevgiler.

yazgülü
16-12-2010, 09:44 AM
Teşekkür ediyorum arkadaşlarım evet hayat,herşeye rağmen devam ediyor ve biz insanlar alışıyoruz,zaman herşeyin ilacı durum değişmese bile kabullenmeye başlıyoruz.Kendimi bugün biraz daha iyi hissediyorum ve şunun kıymetini iyi biliyorum şuan,uyuduğum uykumun,izlediğim televizyonun,pişirdiğim yemeğin,attığım adımın hesabını kimseye vermiyorum, kısacası normal bir hayat yaşıyorum şükürler olsun,sanki neden o kadar çok takmışım, ama bunları yaşadım ve biliyorum kısıtlanmak insanı çok mutsuz ediyor.Alışkın da olmayınca zor.Şimdi günlük hayatımın hesabını kimseye vermeden özgürce günlük işlerimi yapıyor ve keyfime bakıyorum.Etrafımda mutlu etmekle yükümlü olduğum,bir anne ve yüzünün her asıldığında sonucunu benden bilen suçlayan bir eş yok.

yazgülü
06-08-2011, 06:35 AM
Merhaba uzun bir aradan sonra tekrar.Ayrılalı bir yılı geçti.Halen mahkeme devam ediyor.Son bir celse var sanırım biter artık.Boşanmayı istemiyordum,istemedim de.Fakat yaşadıklarım da az şeyler değildi.Ailemleyim iyiler fakat ikinci kez yıkılması çok yıprattı beni.Halen kendime gelebilmiş değilim.Keşke aklı başına gelse ve gelseydi de bir kez daha büyük bir olgunlukla deneseydik şu evliliği.Anneyi de tamamen kız kardeşi almış ve rahatı iyimiş,kızının eşi vefat etmiş ve birbirlerine desteklermiş.Ama eşim dediğim insan hiçbir şekilde geri dönüş yapmadı.Bu dönemde ve evlilik dönemi içinde çok fazla bir şekilde kötü enerjilere maruz kalmışız.Fakat durum düzelse de eşim dediğim gibi geri adım atmadı.Zaten artık suçlanmaktan her olaydan sorumlu tutulmaktan usandım.Fazlasıyla egoist biri.Ama diyorum ya yalnız olarak bu evliliğe bir şans daha verebilmeyi isterdim.Ama o şans ne bana ne evliliğimize tanınmıyor.Sanırım gerçekten annesine baktırmak için evlenmiş benimle,şuan ise hayatını yaşıyor belkide bekarlık hayatına çok alışkın biri ve seviyor öyle yaşamayı bilemiyorum sevdiğini belirtirdi mutlu günlerde çok mutlu olduğunu söylerdi yalnızken fakat hiç mi beni özlemedi hiç mi boşluk yaşamadı bilemiyorum.Halen üzülmekten alamıyorum kendimi.