PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : BUNLARI HİSSEDEN BAŞKALARI VARMI?



meneksekyz
13-11-2007, 11:34 PM
herkese slm
buraya yeni üye oldum ben 4 yıldır adı konulamayan daha doğrusu depresyon panik atak gibi çeşitli teşhisler koyulan kötü şeyler yaşıyorum buradakileri okuyunca kendime teşhia koydum YAB .
sürekli kendimde ölümcül hastalıklar buluyorum ve artık hersey bu hastalığın semptomları olarak algılıyorum ve dehşete kapılıyorum. hep başımda bi ağırlık gözlerim yerinden cıkacak gibi bütün tetkikler yapıldı hiçbişey yok ama ben bi türlü inanamıyorum sağlıklı olduğuma ve ölmeyeceğime. her an kendimi bilincimi kaybedekmiş gibi oluyorum hiçbir duygum kalmadı ne sevebiliyorum nede üzülebiliyorum bi tek ben ve sağlık durumum var benim için.
lütfen bunları bi tek benmi hissediyorum baska hisseden birileri varmı varsa lütfen yazın gercekten kötü durumdayım.

mevsimbahar
14-11-2007, 12:41 AM
Senin yaşadıklarını yaşayan biri değilim ama okuyunca durumunu, geçmiş olsun dilemek istedim. Unutma herşey senin beyninde bitiyor, sen neye inanırsan o olur, eğer yapabiliyorsan ki, bu kolay değildir mutlaka, hastalıklar yerine, hep iyi olduğunu, ne kadar sağlıklı olduğunu düşün, faydası olur diye düşünüyorum. Geçmiş olsun.

14-11-2007, 12:42 AM
sanırım depresyondasın vucudunla ilgili her türlü tetkiki yaptırmışin artık bedensel hasta olmadıgına inanmalısın sorun psikolojik.psikoloji kitapları oku kendine meşkale bul .meditasyon yap seni rahatsız şeyler düşündügünde ,beynine daha güzel sinyaller yolla mutluyum hasta degilim gibi .umursamayı ögrendigin zaman hastalıgı atlatırsın .

14-11-2007, 12:55 AM
İnsan bir şeyden çok korkup kendini o şeye karşı savunmasız hissederse senin düştüğün duruma düşer. Bu duruma düşen, hatta tıpkı senin gibi hastalık sendromuna yakalanan arkadaşım vardı. Bu çocuk bir gün beni telefonla arayıp bir ay ömrünün kaldığını, doktorun böyle söylediğini ve son kez beni görmeyi arzuladığını söyleyerek beni ta kaldırıp Ankara'ya getirtti. Fakat gittiğimde böyle bir şeyin olmadığını öğrendim tabi.

Bak, sana bu iş için kolay ve pratik bir psikolojik yöntem söyleyeyim;

Bir sandalyeye otur ve gözlerini kapat, anlatacaklarımı uygularken de asla açma. Ellerinden dilediğini vücudunun herhangi bir yerine götür. Elin o götürdüğün yerde dururken o korkunla yüzleş! Mesela hastalıktan yatağa düştüğünü, artık kurtulma şansının hiç kalmadığını, her yerinde iğneler ilaçlar olduğunu, serum takılı olduğunu ve sevenlerinin yanıbaşında ağlamaklı olduklarını düşün.

Daha sonra hızlı bir düşünce geçişiyle bunun tam aksini düşün, yani son derece sağlıklı olarak bir ormanda temiz havayı ciğerlerine doldururken koşu yaptığını düşün. Beğendiğin sporları yaparken gör kendini... Çok sağlıklı ve bütün hastalıklardan çok uzak bir kişi olarak kendini gör ve buna tamamen kapılana kadar kendini bu şekilde izlemeye devam et...

Ardından yine hasta olduğun hâlini düşün, ve sonra yine sağlıklı olduğun hâlini...

Bu ikisi arasında defalarca ve hızlı bir şekilde gidip gel... Daha sonra o hasta hâlini silip sadece sağlıklı olduğunu düşün! Bir daha da asla o hasta hâlini aklına dahi getirme... Bundan sonra ne zaman böyle hasta olduğun, hastalıktan kurtulamayacağın gibi bir düşünceye kapılırsan derhal vücudunda o gün belirlediğin o noktaya elini koy ve sağlıklı hâlini düşünmeye başla. Emin ol kısa sürede elin başka bir sebeple dahi o vücudunda belirlediğin noktaya değerse otomatikmen kendini çok sağlıklı ve hastalıklardan çok uzak hissedeceksin.

Hadi bakalım, kolay gelsin...

teytey
14-11-2007, 03:41 AM
Bu hastalık beklentisi değil. Hasta olmadığınıda söylemişsin. Gerçeği birinin sana söylemesini istiyorsun.

Gerçek; Hastalık düşüncesiyle, ilgi ve sevgi bekliyorsun çevrendeki insanlardan, bir çocuk gibi. Herşeyin yüzeysel olduğunu düşündüğümüz bir zamanda en küçük bir doğal tavırda bile karşımızdaki kişinin yapay olabileceği kuşkusu yerleşiyor hemen kafamıza. Öğrenilmiş olumsuz şartlanmalar, önyargılarla hayatımızı ne kadar çabuk dolduruveriyor inanılmaz.

Sorunla nasıl başedebileceğinden, hayatınının normal süreci içerisinde, farketmeden ya da bilerek bundan kaçma durumu bu.

Kendi kendine yetebilme yeteneği kazanabilmen gerekiyor. Aileler bunu çocuklarına kazandıramıyorsa kişi bu alışkanlıktan kurtulmak ve kendi kendine yetebilmeyi öğrenmek zorundadır. İnsanların seni sevmesi ve ilgi göstermesi için hasta olman gerekmiyor. Kendini sevmen içinde aynı :)

meneksekyz
14-11-2007, 01:37 PM
arkadaşlar desteğiniz için teşekkürler hepinize

whiterose
14-11-2007, 02:29 PM
canım öncelikle geçmiş olsun.senin yaşadıklarına çok yakın şeyler yaşadım bende.birinden yada biryerden duyduğum hastalığı kendimde arama,rahatsız olan kişinin yaşadıklarının neredeyse aynını yaşama,sürekli başıma yada yakınlarımın başına kötü bişeyler gelecekmiş hissi,ölüyorum galiba düşünceleri,yabancılaşma vs.vs...çok uzun süre yaşamadım bunları.çünkü durumumun psikolojik olduğunu anladım.bunu sende anlamışsın.belki yaptın ama ben yinede söyliyeyim.hiç vakit kaybetmeden psikiyatriste git.yardım alman şart.bana panikatak+depresyon teşhisi konulmuştu.ilaç tedavisiyle atlattım.bunu yaşamıyan çok zor anlar ama diğer arkadaşlarında dediği gibi bu senin beyninde halledeceğin bir sorun.ama tek başına yapamıyorsan yardım almaktan çekinme ve vakit kaybetme.tekrar geçmiş olsun.

teytey
14-11-2007, 02:58 PM
canım öncelikle geçmiş olsun.senin yaşadıklarına çok yakın şeyler yaşadım bende.birinden yada biryerden duyduğum hastalığı kendimde arama,rahatsız olan kişinin yaşadıklarının neredeyse aynını yaşama,sürekli başıma yada yakınlarımın başına kötü bişeyler gelecekmiş hissi,ölüyorum galiba düşünceleri,yabancılaşma vs.vs...çok uzun süre yaşamadım bunları.çünkü durumumun psikolojik olduğunu anladım.bunu sende anlamışsın.belki yaptın ama ben yinede söyliyeyim.hiç vakit kaybetmeden psikiyatriste git.yardım alman şart.bana panikatak+depresyon teşhisi konulmuştu.ilaç tedavisiyle atlattım.bunu yaşamıyan çok zor anlar ama diğer arkadaşlarında dediği gibi bu senin beyninde halledeceğin bir sorun.ama tek başına yapamıyorsan yardım almaktan çekinme ve vakit kaybetme.tekrar geçmiş olsun.

Bu kadar yüzeysel anlatımla olmaz. tatmin edici değil. Hangi tedavileri gördünüz, hangi ilaçları aldınız ? Tedavi süresince ilacı içtim düzeldim diyen bir insana dahi rastlamadığım için merak ediyorum. Siz kendiniz için çaba harcamadan çözmediniz sanıyorum bu sorunu ! Yanlış anlaşılmasın diye hatırlatmak istedim. Çünkü küçük telkinler hayatımızda büyük etkilere sahip olabiliyor. Küçükken bir çizgi filmde kovboyun ağzındaki sigarayı görmek (hepimizin bildiği bir çizgi filmdir sanıyorum), insanı sigaraya bile başlatabiliyor. Yani zorlukların vurgulanması, danışanın (hasta terimi kullanmak abes) bu işin zor olacağı kaygısını da kendine katıp sorunlarını çözmekten uzaklaştırılıyor. İlaç bence çözüm değil, zaten bir uzmana gittiğini söylemiş ve 4 yıl bir sonuca ulaşılamamış.

Sorunu başkasına yıkmak oluyor çoğu zaman. Vakit sıkıntısından uzmanlar sorunu dinlemeden danışanın kendi çözmesi için ilaç verip gönderebiliyor. Burada ilacın etkisi geçici çözüm, uzun süreli kullanımlarda gerçekten insanı hasta edebiliyor. Ama danışan bundan çözüm beklediği için sorunun çözümünü geciktiriyor. Danışan sorununu farkedemediği için sorunu farkettirmek yeterli. Sorununu farkeden danışan çözüm için isteksiz ise, hayatını ilaçlar ile avutarak, sorundan kaçma girişimini tekrar etme kısır döngüsüne giriyor. Hatta bazen öyle oluyor ki danışan asıl sorununu unutup, terapistin kendisine koyduğu tanıyı, o tanıdaki bütün genellemeleri araştırıp, kendi karakterine ekliyor, "ben böyleyim, çünkü bu hastalık bu özellikleri gerektiriyor" düşüncesi bahane ve kaçışı benimsetiyor. Uzmanın koyduğu tanıyı danışana söylemeside, kişinin karakteri bu kaçışa müsaitse yanlıştır. Bu çözüm aramak değil, kendi sorunlarını arttırma çabasını beraberinde getirebiliyor. Sorunu çözmeye istek yoksa, bu sorundur, diğerleri geçici sorundur.

whiterose
14-11-2007, 04:28 PM
çok fazla derine inip anlatmak istemedim.ilaç ismi verip yönlendirmekte istemedim.amacım arkadaşın kendini böyle hiseden varmı sorusuna kendi yaşadıklarımı anlatarak cevap vermekti.bana konulan tanı buydu ve evet birdaha söylüyorum 1 yıl düzenli daha sonrada yavaş yavaş azaltarak ilaç kullandım.iyileştim.en azından kendimi iyi hissediyorum.

evet arkadaşa teşhis konulmuş ama tedavi olup olmadığını yazmamış.bir uzmana git demek hatamıydı sizce?ben uzman değilim.sadece kendi yaşadıklarımdan yola çıkarak bişeyler söyleyebilirim.işin tekniği konusunda bişey söyleme hakkına sahip görmüyorum kendimi.ve ben yaşadıklarımı siz yüzeysel görsenizde sade ve anlaşılır biçimde anlattığım kanısındayım.dediğim gibi ben uzman olmadığım bir konuda ahkam kesemem.sizin gibi süslü laflar edemediğim içinde sanırım biraz yüzeysel gelmiş size.olsun siz daha derine inerek yardım edersiniz umarım arkadaşa.saygılar...

meneksekyz
14-11-2007, 09:30 PM
arkadaşlar tartışmaya gerek yok :) burdaki herkes zaten az cok aynı seyleri yasamıs ve belli süreclerden geçmiş anladığım kadarıyla ben ilaç tedavisi oluyorum zaten ama bugüne kadar istikrarlı bi tedavi olamadımhep kendimi iyi hisstiğimde ilaçları bıraktım kendi başıma ve yeniledi tabii ben sadece bu hislerle yasayan bi tek ben değilsem yanlız olmadığımı hissetmek istiyorum bunu bitek benim yasadığımı sanarak ve bunun için kendime üzülerek yaşamak çok zor teşekkürlerr.........

teytey
14-11-2007, 09:53 PM
çok fazla derine inip anlatmak istemedim.ilaç ismi verip yönlendirmekte istemedim.amacım arkadaşın kendini böyle hiseden varmı sorusuna kendi yaşadıklarımı anlatarak cevap vermekti.bana konulan tanı buydu ve evet birdaha söylüyorum 1 yıl düzenli daha sonrada yavaş yavaş azaltarak ilaç kullandım.iyileştim.en azından kendimi iyi hissediyorum.

evet arkadaşa teşhis konulmuş ama tedavi olup olmadığını yazmamış.bir uzmana git demek hatamıydı sizce?ben uzman değilim.sadece kendi yaşadıklarımdan yola çıkarak bişeyler söyleyebilirim.işin tekniği konusunda bişey söyleme hakkına sahip görmüyorum kendimi.ve ben yaşadıklarımı siz yüzeysel görsenizde sade ve anlaşılır biçimde anlattığım kanısındayım.dediğim gibi ben uzman olmadığım bir konuda ahkam kesemem.sizin gibi süslü laflar edemediğim içinde sanırım biraz yüzeysel gelmiş size.olsun siz daha derine inerek yardım edersiniz umarım arkadaşa.saygılar...

Yargılamak için demedim bunu, yanlış anlaşıldım sanıyorum. Daha detaylı bilgi istemiştim sadece, öyle yüzeysel olmaz anlat biraz gibilerinden. :)

Bunu başardığınız içinde ayrıca çok sevindim.

teytey
14-11-2007, 10:20 PM
arkadaşlar tartışmaya gerek yok :) burdaki herkes zaten az cok aynı seyleri yasamıs ve belli süreclerden geçmiş anladığım kadarıyla ben ilaç tedavisi oluyorum zaten ama bugüne kadar istikrarlı bi tedavi olamadımhep kendimi iyi hisstiğimde ilaçları bıraktım kendi başıma ve yeniledi tabii ben sadece bu hislerle yasayan bi tek ben değilsem yanlız olmadığımı hissetmek istiyorum bunu bitek benim yasadığımı sanarak ve bunun için kendime üzülerek yaşamak çok zor teşekkürlerr.........

Ben sadece ilaç tedavisini çözüm görmediğim başka yönden ele alınması gerektiğine inandım hep, bu yüzden de konuyu açmak istedim.

Yaşadıklarını her insan yaşar, bunu alışkanlık yapma yeter. İnsanlar seni anlayabilir ama aynı ruh halinde olmadıkları için hissedemeyebilir. Duygusal yaklaşamaz, mantıklı yaklaşır, mantıklı birkaç söz beklerken de duygusal davranırlar.

Bizde uzman değiliz sonuçta, tecrübelerimizle öğreniyoruz yaşamak sanatını.

Şuna inan, dışarıda gördüğün her insan mutlaka aynı yollardan aynı hislerden geçmiştir. Olaylar farklıdır duygular aynıdır, önemli olan takılıp kalmamak.

Bir örnek vereyim, benim babannem, sürekli hasta olduğunu söyler, gece 3 te doktor çağırır. Doktor gelir iğne yapar ama o iğneden önce iyileşir. Doktor hasta olmadığını bildiği için gecenin 3 ünde geldiğine öfler püfler çaktırmadan.

Yanlız yaşayan bir insan, sürekli böyle yaparki yanında sürekli birileri olsun. Hastalık bahane ailemi çağırır, aylarca bırakmaz.

Hastalık ilgi için araç haline dönüşmemeli. Bir ilişkin varsa, ilişkide bir iletişimsizlik sorunu olabilir. Aileden daha çok destek istemek, sevgi ve onay beklemek, sosyal bir ortamda olabilir. Özetle bunlar. Zaten geçici olduğunu biliyorum, sen ne zaman istersen normal bir hayata kavuşabilirsin. Ayrıca kendine üzülmene gerek yok, çünkü bunun için bir sebep varsa çözümde mutlaka vardır. Her insanda çok güzel özellikler vardır, onları düşünmek ve eyleme geçirmek seni gereksiz üzüntülerden uzaklaştırır.

forr
23-11-2008, 01:55 PM
herkese slm
buraya yeni üye oldum ben 4 yıldır adı konulamayan daha doğrusu depresyon panik atak gibi çeşitli teşhisler koyulan kötü şeyler yaşıyorum buradakileri okuyunca kendime teşhia koydum YAB .
sürekli kendimde ölümcül hastalıklar buluyorum ve artık hersey bu hastalığın semptomları olarak algılıyorum ve dehşete kapılıyorum. hep başımda bi ağırlık gözlerim yerinden cıkacak gibi bütün tetkikler yapıldı hiçbişey yok ama ben bi türlü inanamıyorum sağlıklı olduğuma ve ölmeyeceğime. her an kendimi bilincimi kaybedekmiş gibi oluyorum hiçbir duygum kalmadı ne sevebiliyorum nede üzülebiliyorum bi tek ben ve sağlık durumum var benim için.
lütfen bunları bi tek benmi hissediyorum baska hisseden birileri varmı varsa lütfen yazın gercekten kötü durumdayım.
Aynı durum şu aralar bende de var arkadaşlar ben zaten kendimde ne olduğunu anlayamadım gitti artık ne diyeyim allah yardımcımız olsun

iris
23-11-2008, 07:07 PM
Tabi ki var böyle hisseden insanlar ama yardım almalısın bu gerçekten çekilmesi zor bir dert.

hayat_güzeldir
23-03-2009, 01:40 AM
emin olun yalnız değilsiniz.bende okb var ve bende çok mücadele ettim ve ediyorum ama sizin yaşadıklarınızı da yaşıyorum.bazen çok duygusuzlaşabiliyorum.ne seviyorum ne kızıyorum ne ağlıyorum.bazende çok iyi oluyor kendime geliyorum