PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : bi polarım garip ama gercek bu hastalığı sevdim



ebabil112
06-05-2007, 10:47 PM
ALLAHın izni ile bütün hastalık durumlara alıştım ve tam olmasada kontrol edebiliyorum

bu hastalık bir tohum gibi bünyemize yerleşmiş ağaç olmak istercesine bizi zorluyor.. bence en akıllı iş bu hastalık nöbetlerinde ona fırsat vermek ne sen zorlanırsın nede hastalık seni ona fırsat verdikçe oda sana fırsat verecek her nöbeti normal kabul edin daha sonraki nöebetler daha hafif oluyor


7 yılda 6 nöbet geçirdim her geçirdiğim nöbet bir öencekinden daha az şiddette idi şimdi nöbetin geleceğini bile hissediyorum ona göre hazırlık yapıyorum :idea:






[/color]

06-05-2007, 11:45 PM
kontrol edebilmen çok güzel,nasıl hazırlık yapıyorsun?

07-05-2007, 10:50 AM
bende önceden hissediyorum ama bazen önlem konusunda geç kalıyorum :( ilacımı 1 hafta almayınca hooooop bi mani geliyorum sinyali yaktı iki defadır. :oops: Atlattık bakalım. Ne göstercek zamn

reginacool
09-05-2007, 11:18 AM
Yani hiç direnmiyor musunuz hastalığa karşı??????? Belki de iyi bir yöntemdir bu.:)

gosgofil
09-05-2007, 12:51 PM
slm öncelikle geçmiş olsun. bende 2 atak geçirdim. ilkinden daha hafif geçti ikincisi. eğer tekrar olacaksa gittikçe hafiflemesini umut ediyorum. :D

depakin500
12-05-2007, 09:30 PM
ilk yıllarda çok atak geçiriyordum sürekli depresif bir halde sanki içimi parçalayan bir acı hissediyordum. ama kendime zarar vermeyi hiç düşünmedim hep dua ediyorum atak geçirirken.şimdi çok hafif ufak tefek ataklar geçiriyorum. bu rahatsızlığı 8_9 senedir çekiyorum.allah sıkıntıyı verince sabrınıda veriyo. sabretmekten başka çare yok ki zaten . ne yani gidip köprüden mi atlayalım yani atak geçirdik diye.biliyoruz acı ama hayatın kendiside acılarla dolu.memlekette tek acı çeken vatandaş bizmiyiz. herkes türlü türlü çile çekiyor. savaşlarda yüzbinlerce insan ölüyor, işkence görüyor, genç kızlar tecavüze uğruyor. onların canı yok mu.?verilen bu sıkıntıyı hoş görüyle karşılamaya çalışmak en güçlü silah bence....vesselam

depakin500

armagan83
12-05-2007, 11:22 PM
bipolar ve borderline in tek yolu bu kişiligi sevip onunla devam edebilmeyi ogrenmektir guctur ama guzeldir.

reginacool
14-05-2007, 02:07 PM
Ebabil seninle arkadas olmak isterim, eğer sen de istersen:)

theanswer
27-05-2007, 09:26 PM
8 aydır bi polarım.depresyonu hissediyorumda maniyi anlayamıyorum.zaten aceleci bi yapımda var.ve ilk nöbetimde siz nasıl baş ediyorsun ve nasıl anlıyorsun.herkese sağlık.
dilerim
:?:

18-06-2007, 04:11 PM
direniyorum buna direnmem mi. yoksa kopar ipler. kötü olur sonu dayanamam. Ben çok atak geçiriyorum ve saymıyorum. saymaya başladım karıştı. Artık yazıyorum .

alaca
19-06-2007, 05:46 PM
ben de anlıyorum atağın geldiğini.bu kez anladım ki en mantıklısı psikotik belirtiler başladığında doktoru aramak.en son miks atak geçirdim ve öööf çok kötü oldu:)otuz yaşıma geldim anca öğrendim ne yapmam gerektiğini.insanın direnmesinin mutlaka olumlu etkileri var ancak ipler hakkaten kopuyo.

charlotte
19-06-2007, 06:50 PM
bipolar bozuklukta atak nasıl kendini gösteriyor? bir de bu durum sizde ne zaman neden ortaya çıktı?

alaca
19-06-2007, 08:32 PM
ben on yıldır psikotik özellikli rekurran depresyon tanısıyla tedavi oluyodum.yaklaşan her atak saçma olduğu düşünülen düşüncelerin bende sıklaşmasıyla kendini gösterdi ve hemen her yıl bilincimi kaybederek yaşadım her atağı.onun haricindeyse kendimi idare ediyodum.bi örnek vererek açıkliycam.doktorum sürekli depresyon halinde olduğumu ve kimi zaman minör kimi zaman majör olduğunu söylemişti ki öyleydi.bu yıl miks atak geçirdim ve direnmeye çalıştım uzun süre.sonrası hastane ve elektro şok tedavisi oldu.bu yüzden miks ya da mani hakkında pek bişey anlatamiycam.sanırım kendimi bildim bileli hipomani yaşıyodum.zaten teşhisim değişmeden de lityum alıyodum ancak bipolar tanısı konusunda doktorum emin değildi.kısaca bendeki belirtileri eşiksiz bir kuyu gibi depresyon ve aşamaları.ve miks.ikisinin bi anda yaşanması.çok yorucu diyebilirim.ve ölçüsüz

charlotte
20-06-2007, 12:27 AM
ilgin için sağol, hipomani sanırım hastalığın pek de belli olmadığı bir durum,fazla neşeli aktif bir ruh hali yani tam olarak hasta diyemeyiz. ancak senin durumun bipolar bozukluk değil sanırım, benim ailemden birine de o teşhis kondu ama onunkisi çok farklı ben bu konuyu araştırıyorum da ondan sordum. insan kendinde olmuyor ama doktoru da reddedebilir değil mi bu durumda oysa sen tedaviyi kabul etmişsin mesela:

alaca
20-06-2007, 11:06 PM
hem doktoruma güveniyorum hem de tedaviden başka şansım yoktu..on yıl oldu tedavim başlayalı..bu arada bipolar teşhisi için yıllarca bekledi doktorum..heyet baştan beri bipolar olduğumu düşünüyodu..hastaneye bağlı derneğe gidişimdeki gözlemlerine dayanarak..hipomaniden kastım da tıpkı senin dediğin gibi..son derece candan,sevecen,içi içine sığmayan,coşkulu ve daha aklıma gelmeyen duygularla dolu olduğum dönemler..
ve en son atağa miks dediler dedim ya..hastanede yattım o dönem.. ve saniye saniye izlemişler..
ama şöyle de bi gerçek var..bi mikse on onbeş depresyon sığar bende:)depresyonu çok daha ağır ve uzun süreli yaşıyorum..eğer biraz keyifliysem de sanırım dengede oluyorum..keyfim taşıyosa ki en çok dost edindiğimde yaşıyorum bu durumu sanırım dengeyi az biraz aşıyorum..
bir de derneğe giderken bişey öğrenmiştim..sadece bir kez miks ya da manik atak geçirmek bile bipolar tanısı için yeterli diye..sonuçta teşhisim değişti ve bipolar bozukluk tedavisi görüyorum artık..
neyse hipolar gibi bişey sanırım benimkisi:)

charlotte
23-06-2007, 04:19 PM
peki coşkulu olmak, candan olmak, espriler patlatıp etrafı kahkahaya boğmak, içi içine sığmamanın nesi kötü ki hipomani demişler????

ptnt31m
23-06-2007, 05:56 PM
peki coşkulu olmak, candan olmak, espriler patlatıp etrafı kahkahaya boğmak, içi içine sığmamanın nesi kötü ki hipomani demişler???? charlotte kötü olan bir tarafı yok. Ama sadece bunlar değil hipomani mani belirtileri.. Kötü olan bu dönemin sürekli olmaması ve peşinden depresyon gelmesi. Kimisinde aşırı para harcama, cinsel gücü artıp uygunsuz şeyler yapmaya meyletme, kumar oynama, içki içme fazlaca, patlatılan esprilerin bir şeyler pahasına olması, ...,vb hepsi bir araya gelince kötü denmese de pek iyi olmasa gerek..
Bu hipomani modu hastalık değilse çalışma verimlilik performans için iyi bir şey bence...

alaca
25-06-2007, 10:51 AM
ptnt31m çok güzel özetlemiş..
bi de kendimden çıkardığım ve bipolar hastalarda gözlemlediğim bi durum var..öfkenin kontrolsüzlüğü..
ben alışkın değilim pek..sakinliği seviyorum..ama kapı bile kırmışım hiç hatırlamıyorum..

charlotte
25-06-2007, 11:59 AM
sevgili alaca ve ptn size sormak istiyorum, bir insan sürekli manik haldeyse depresyon geçirmiyosa ve bu şekilde yaşayıp kendini normal görüp asla doktora gitmiyorsa ne yapılabilir?

alaca
25-06-2007, 01:20 PM
biçok insanı bu konuda ikna etmek zor..ama en iyi yol ikna etmeye çalışmaktan geçer sanırım..

bence tahlillerden bahsedebilirsin ona..örneğin lityumun ve depakinin belli aralıklarda bünyemizde olması gerekiyo..yani son derece somut verileri var bu hastalığın..

bi doktora gitsin,doktor gerek görürse en azından tahlil yaptırsın..

ben hasta olduğum halde 'inadına hasta' insanlarla yaşamak istemiyorum..

25-06-2007, 02:34 PM
doktora gitmek gerek. kendi kendine geçmesini beklemek benim en büyük hatam oldu. iyiyidi baştan sonraları kötü olmaya başlayınca paşa paşa gittim doktora ve pes etmiyorum analadım öğrendim kabullendim şimdi de tedavi görüyorum iyiyye doğru ilerliyorum. aksatmayın doktorunuza gitmeyi.

charlotte
26-06-2007, 10:27 PM
sorun şu ki, bizdeki bipolar hasta hep manik halde ve kendini büyük ve normal görüyor, doktorları bile aşağılıyor. bu insanı doktora götürmeye asla ikna edemiyoruz. ne yapabiliriz ki?

27-06-2007, 12:29 AM
doktora gitmiyorsa doktor ona gelsinn.

27-06-2007, 01:18 AM
ilaçlarını aldıkdan sonra herşey yolunda.sevsek de sevmesekte eğer manik depresif bir insaksk onunla yaşamayı öğrenmek gerekiyor.benim anlamam çok yıllarımı aldı.20li yaşlarım uçtu gitti elimden ,şimdi anlıyorum bazı gerçekleri.bir buçuk yıldır depakin kullanıyorum koruyucu tedavi olarak ve gerçekten iyiyim bir atak yaşamadım.yine de korkular var içimde tabi.hasta olan arkadaşlara tavsiyem ilaçlarını kesinlikle aksatmasın doktor nasıl uygun gördüyse o şekilde kullanın ve ailelere tavsiyem biliyorum zor ama her daim destek olun iyi olduğunu düşünseniz bile untmayalım ki kimse hasta olmayı seçmez.
bu arada ben siteye yeni üyeyim gerçekten sizlerle bu konuyu paylaşmektan mutlu oldum herkese teşekkürler...

alaca
27-06-2007, 02:03 AM
charlotte başka bişey gelmiyor aklıma..

charlotte
27-06-2007, 12:48 PM
merhaba sevgili arkadaşlar,
doktoruna danıştım ve geceleri içeceğine 5 damla clopixol damla damlatın dedi. sizce uygun olur mu ki bu ya anlarsa diye korkularım var? teşekkürler..

alaca
27-06-2007, 09:29 PM
ben daha önceki yazdıklarından doktoru olmayan birinden bahsediyosun sandım..yöntem biraz garip geldi bana..yani bilinci yerinde bi insana nasıl gizlice ilaç verilir ki eninde sonunda anliycak..
verilmezse de bilinci kayana dek ilacı reddedicek belki daha kötü olucak..beni aşıyo bu konu..
ama kendimden bi örnek verebilirim..ben tedaviye başladığım ilk yıl bi müddet ilaçları kullandım..bipolar diildi teşhisim o zaman depresyon tedavisi görüyodum..sonra diplere yaklaştım ve ilacı da reddettim..ki doktoruma güvendim hep..şimdi de öyle..sonra ilaçları reddettiğim için psikotik dönem başlamış..yani çok daha kötü oldu..gerçi sonraları ilaçları aksatmasam da yaşadım benzer dönemler ama ilaçlar şart bunu anlamamız gerekiyo..
güç bi durum sizinki charlotte keşke yardımcı olabilsem..

28-06-2007, 12:45 AM
selam charlaotte
bütünyazılarını okuyamadım ama manik dönmede olan bir hastan var herhalde ,gizli de olsa ilaçları ver..bana da ilk hasta olduğumda ilaçlar gizli verilmişti sonra biraz güven sorunu yaşıyor insan ama şimdi kızmıyorum kimseye.manik dönem çok zor bir dönem ve ilaçsız olmaz..kişi kendini hasta olarak görmez zaten herşey normaldir onun için.bu sebeple doktor ve ilaçlar reddedilir.birde hezeyanlar ve sanrılar varsa çok daha zor.
geçimiş olsun

charlotte
28-06-2007, 01:15 AM
sevgili dpkroses, malesef hastamız tam tamına 12 senedir ilacı ve doktoru reddederek yaşadı ve bizlere cehennem azabı yaşattı. ne olduysa bir an geldi ve tedaviyi kabul etti, tam 2 sene sürdü düzelmesi, tam düzeldi bu sefer bu ilaçları neden içiyorum diyip yine doktoru da ilaçları da kesti ve sadece 6 ayda aynı eski manik haline döndü. şimdi tek çarem ilaçları ggizli vermek. sen anlamamış mıydın sana verilen ilaçları ve nasıl verilmişti yardımcı olursan mutlu olurum zor bir durumdayız...

28-06-2007, 01:45 AM
benim ilk hasta old.dönemde bana bipolar teşhisi konmamaıştı şizofren olbilir demiş dr.aileme ve yakınlarıma bana geçici bir hal demişti.üniversiteyi bitirdiğim yıllardı ve gerçekten aklım başımda değildi il hasatlık döneminde sonraki hiçbir dönemime de uymuyor o yıllar hezeyanlar sanrılar falan vardı bir kere bir gazoza koyduklarını görmüşütm ilaçları sonra iyilaştiğimde söylediler yemeklerime falan koymuşlar.ama hastaya ilaç al demekde ters etki yapabiliyor yaşadıklarım gözümden geçiyor şimdi de o kadar deli damgası yedimki ilaç aldığımı sansınlar diye ilaçları çöpe attığımı biliyorum günlük olarak.hasta olanın kendisinin kabulenmesi gerekiyor tabi en başta ,bakanlarında işi zor çok dayanıklı ve bilgili davranmalısınız allah yardımcınız olsun .12 sene çok uzun bir zaman bipolar old.kesin bir tanı mı?2 senede iyileştikten sonra 6 ayda eskiye dönmesi tuhaf geldi.bu iki sende hangi ilaçları kullandı?tedavi olarak 2-5 yıl öneriliyor hastanın gidişatına göre bilemem ama başka hastalıklarda olmasın.şimdi nasıl?

charlotte
28-06-2007, 10:45 AM
sevgili dpkroses, ilk teşhis 20 sene önce kondu . ben o zamanlar küçüktüm ama hastanede yatmıştı, ondan önce çok belirli bir sorun yaşadığını bilmiyorum. tedavi gördü iyileşti, ilaçları bıraktı yine hasta oldu yine ilaca başladı ama hatırladığım şu ki ne zaman iyleşse ilaçları kafasına göre bıraktı hep ve bir süre sonra da geriye döndü ama o bunu kabul etmedi. teşhisi bipolar bozukluk ama hiçbir zaman depresif olduğunu bilmem, sürekli manik halde, takıntıları var, kimseyi istemiyor, insanlarla görüşmek istemiyor, insanlara takıyor, saçma sapan konuşuyor anlamsız... ve bunun gibi birçok şey. 12 senedir biz onu öyle çektik çünkü asla doktora gitmedi, kimse de hastaneye kapatmak istemedi onu durup dururken , çektik durduk. ne olduysa 2 sene önce kabul etti ve doktora gitti, 10a yakın ilaç içiyordu günde ve depresif bir hal aldı. anafranil, seroquel, risperdal, didarel, depakin,ativan hatırladığklarım. doktor normale döndürmek için epey ilaç denedi yani. en sonunda günde sadece 2 tane depakin içecekti düzelmişti ki kendini iyi hissedince bıraktı yine, neymiş ilaçlar zarar verirmiş başka yerlerine. tabi 6 ayda geriye dönüş başladı. şimdi yine takıntılar çıktı saçma sapan sinirlilik ve ben artık yoruldum çekemiyorum. doktorlar da ilgisiz uğraşmıyolar, bir damla önerdi içeceğine damlat geceleri dedi, şimdi tek umudum o kaldı ama anlarsa diye korkuyorum işte çünkü cin gibi. işte böyle çok zor bir durumdayım ve bana yardım edecek kimse yok:(

28-06-2007, 12:31 PM
yakınlık derecenizi bilmiyorum ama lütfen pes etmeyin psikolojik hastalara bakanlar da destek almalı uzmanlardan ben böyle düşünüyorum.kimse hasta olmayı seçmez unutmayalım ,sizlere yazarken yaşadıklarım gözlerimin önünden geçiyor da inanın gözyaşlarımı tutamıyorum keşke daha farklı davranılsaydı bana.kolumuz bacağımız kırık olsa yada yatalak hasta olsak herkes daha iyi anlar çünkü görünür bir hastalıktır,ama sözlerimizdeki davranışlarımızdaki yanlışlıklar hastalıktan sayılmaz bilerek yapmışızdır halbuki beynimizde sorun var işte,bilerek yapmadık herneyse.
bir hasatalık yüzünden hayatımızda neleri kaybettik.yıllarımız arkadaşlarımız yakınlarımız ,iyi de olsak tırlatmış olmanın ezikliği yaşanır işte insan içinde ve yüzüne de vururlar yeri gelir çok zor bir durum.beterin beteri vardır daha kötü hastalıklar var halimize şükür.
dr ilgisiz diyorsunuz o zaman dr değiştirin derim.çok dr değiştirmek bipolar hast.iyi değilmiş ama dr sevmeyince olmuyor ben bu doktorumu çok sevdim ve bundan sonra hiç değiştirmem hastanız kime yakınlık duyarsa
o doktora gitsinki kendini daha iyi anlatsın ama iyi olmayı o istemeli yoksa herkesi atlatır çok zekiyiz çünkü..
ayrıca manik dönemde olup nasıl insanları istemiyor anlamadım alabildiğine neşe ve konuşmanın olduğu dönem ,sizinki farklıbir çeşit herhalde bipolarda çeşitlilik gösteriyor,
allah kimimizi hastalıkla imtihan ediyor kimimizi hastaya bakmakla,alzheimer hastası büyükannem var benim yıllardır bakıyoruz çok zor bir hastalıktır o da çocuktan beter ama hiçbirimiz şikayet etmedik neler yapmadı ki
ne olur sevginizi ve sabrınızı yitirmeyin.ilaçları dr kontrolü olmadan bırakmak tehlikeli ,bir kere bana bunlar reseptör ilaç birden bırakırsan hastanelik olursun denmişti.drlar yavaş yavaş azaltır gerekirse keser.12 yıldır aynı dr a mı gidiyorsunuz.sürekli manik halde olana rastlamadım hiç arada olur genelde ama uzman değilim tabiki .bende şu an depakin içiyorumne zaman kesilir yada hayatım boyunca içermiyim bilmem ama herşey çok normal.iyiyim ama ayda yada iki ayda bir dra gidiyorum.

28-06-2007, 12:46 PM
charlotte ,
şimdi aklıma geldi bundan 4 yıl önce gittiğim dr manik depresif ile birlikte yaşamak diye bir kitapçık vermişti ve hasta ailelerinin katıldığı bir konferansaçağırmıştı tabi bizden kimse gitmedi kimse de kitapçığı okumaya tenezzül etmedi.eğer istersen o yayını senin için araştırıım dr ismi vermeyi pek uygun görmedim burdan ama özel mesaj atarak konf.yapıldığı yerle ilgili bulduklarımı yazarım belki faydası olur.
kendine iyi bak

charlotte
30-06-2007, 11:50 AM
sevgili dpkroses, sorun şu ki annemin doktoru sevmemek gibi bir durumu yok, doktorunu çok sevdi ama benim annem hastalığı ve ilaçları reddediyor yani hangi doktor olsa ikna edilemez. hastaneye tıksak bilinci yerinde bazen normal durum sergiliyor, beni yıpratan da o zaten. çok ilginç bir çeşit hastalık bu sanırım. bazen düzgün davranıyor ama bazen de çok anlamsız konuşup ortalığı yıkıp döküyor, herkese her şeye takıyor, sanki bilinçli yapıyormuş gibi geliyor bu sefer ondan tahammül edemiyorum sanırım. 12 sene ilaç kullanmadan yaşadı ama bu arada herkesle küs ve agresif bir insandı. saçma sapan anlamsız konuşmaları vardı. ne olduysa ikna ettik bi şekilde tedaviyi kabul etti ama 2 senede tam normale döndü yine bıraktı. şimdi asla doktora gitmez. ancak uykusu kaçacak veya kabuslar görcek ki korksun yoksa kendini dünyanın sahibi gibi güçlü görüyor başedemiyoruz. çok zor bir durum Allah kimseye vermesin gerçekten. alıp alacağı günde 2 tane depakindi ne güzrl düzelmişti ama şimdi her şey yine eskiye dönüyor yavaş yavaş hayatımızda:(

30-06-2007, 04:01 PM
bilinçli mi yapıyor acaba dedğin şeyler inan isteyerek yapılmamıştır.yaşayan biri olarak teminat veririm ama dışardan anlaşılmıyor işte.bipolar bozukluk beyin kimyasıyla ilgili,normal bir beyin değil bizimki .
bu arada sen nasılsın,kendini fazla yıpratmamaya çalış.hasta olan bunu kabullenmezse ne yazık ki iyileşme süreci başlamaz.yada geçici çözümler olur.hayatı boyunca taşıyacak bu hastalığı kabullenmek zorunda keşke bunu ona çevresine daha fazla zarar vermeden anlatabilsek.bazen bana da zor geliyor hergün ilaç içmek genç yaşta ilaçlara bağlı yaşamak zorunda olmak ama,neler var hayatta ne hastalıkalr onlardan biri de olabilirdi,halime şükür yinede.allah yardımcın olsun elimden sana dua etmektan başka birşey gelmiyor ki burda.ama her ne sorun olursa yardımcı olmak isterim,dilim döndüğünce.bipolar gerçekten kişiye göre çok farklılık gösteren bir hastalık ,ve harkesin hayatı önüne çıkanlar farklı.annenin ilaçları içmemesi çok kötü,ben 1,5yıldır kendi isteğimle düzenli olarak ilaç kullanıyorum depakin içiyorum.ve çok şey farketti diyorum düşündükçe,eskiden ne kadar yanlış tacırlar sergilemişim ve sonuna kadar haklıyıdım düşüncemde davranışımda o zamanlar,şimdi aynı olaylar karşısında gayet soğukkanlı ve mantıklı hareket ediyorum.sorunlarımı kavga ederk bağırıp çağırarak çözmüyorum.bizden duydukalrını aktarsan annene belki faydası olur.
görüşmek üzere

30-06-2007, 04:07 PM
dpkroses, öyle güzel bilgiler vermişsin ki, yaşayan bilir derler ya hani işte tam öyle, benim de bir yakınım var bu hastalıktan muzdarip, yazdıkların bana ışık tuttu. Ailesi ile konuşacağım, teşekkürler.

30-06-2007, 04:14 PM
yardımım dokunduysa çok sevinirim.bipolar olmayı yada başka bir hastalığı biz seçmiyoruz ki,insanlar neden anlamaz bilmem.sanki bir suçlu gibi davranılıyor ,acımasız bir toplumuz psikolojik hastalıklara karşı.

ptnt31m
30-06-2007, 05:08 PM
sorun şu ki annemin doktoru sevmemek gibi bir durumu yok, doktorunu çok sevdi ama benim annem hastalığı ve ilaçları reddediyor yani hangi doktor olsa ikna edilemez. charlotte acaba annen hastalığı ve ilaçları redderken bir sebep öne sürüyor mu? Kimisi aslında dışarıda hasta görünen halinin normal olduğunu söylermiş, kimisi mani gibi taşkın dönemlerde duyduğu hazdan vazgeçip ilaçlarla düz sıradan bir yaşam istemezlermiş, kimisi de ilaçların yan etkilerini ve götürdüklerini bahane edip yaptığı olumlu etkilerden fazla olduğunu söylermiş. Bir başka nokta da, anneniz galiba hasta da olsa kendi başına idare edebiliyor, yani başkalarına muhtaç olmadığından, reddebiliyor diye tahmin ediyorum..


sevgili alaca ve ptn size sormak istiyorum, bir insan sürekli manik haldeyse depresyon geçirmiyosa ve bu şekilde yaşayıp kendini normal görüp asla doktora gitmiyorsa ne yapılabilir? charlotte bu bahsettiğin sürekli mani, unipolar mani halinde tedavi için ikna daha zordur. Uçuşa geçen biri hiç yere çakılmadan kendi burnu yere sürtmeden devam edebiliyorsa yolculuğa, mani gibi insanın yaptıklarından pişmanlık, suçluluk, utanç vb duyguları o sıralar görece hissedilmeyen bir dönemde etrafın burnunun sürtmesine, rahatsızlık yaşamasına neden olabilir. İğne kendine batmadığından zaten peşinen tedaviye karşı var olan direnç de daha bi kemikleşir.

Bu şekilde yaşayıp gidiyorsa ne yapılmalının cevabı, ilaç kullanmadığını yazdığınıza göre, kendisine gösterilen anlayışla çevresindekilerin rahatsızlığı olduğu bilgisiyle daha çok destek vererek yaklaşmak olabilir. Siz ne kadar sürekli manide de deseniz, manik halden depresyona girmiyorsa da taşkın duygudurum hali sakinleşir bazen, ikna olma yoluna meyledebilir. Yukarıda yazdığım direnç sebeplerini belirleyip ona göre bir ikna yolu bulmalı.. :?:

Konu dışı bir şey ekleyeyim. Okuduğum bipolar konularından edindiğim izlenim, genelde forumda annesi babası için kızları, erkeklerin de eşleri daha çok yazıp sorup araştırıyor.. http://www.bipoolar.com/forum/images/smiles/clap.gif

charlotte
30-06-2007, 05:19 PM
çok doğru söylemişsin sevgili arkadaşım, evet annem ilaçların vücudunda çeşitli arızalara yolaçacağını söylüyor neden ilaç içeyim ki diyor, sonuçta depresyonda değil. inan neler düşündüm, 2 tane xanax atayım çayına da yamulsun kendini kötü hissedip doktoruna kendi gitmek istesin, ama bilmeden de bişey yapmak yanlış tabi. evet sürekli manide ama sakinleştiği anda bile ikna olması mümkün değil, zaten konuşmak iletişim kurmak bile zor, genelde kendi kendine konuşuyor çünkü. ama bunun bir çözümü mutlaka olmalı ya, bi 12 sene daha ilaçsız yaşanır mı, çekilir mi bu azap? ben küçüktüm bişey yapamadım ama şimdi büyüdüm mutlaka çözümü olmalı bunun. doktoru damla önerdi clopixol içeceğine katın dedi ama bünyesi de öyle güçlü ki bilemiyorum bi etki yapar mı:(

ptnt31m
30-06-2007, 06:42 PM
http://www.mentalhealth.com

Although the medication therapy for Bipolar I Disorder usually must be lifelong, the majority of bipolar patients are noncompliant and stop their medication after one year. At 4-year follow-up of bipolar patients, 41% have a good overall outcome and 4% have died. Women with bipolar disorder lose, on average, 9 years in life expectancy, 14 years of lost productivity and 12 years of normal health Üstteki alıntıda tedavi görmeyen bipolar I kadın hastaların ortalama yaşam beklentisinin 9 sene düşeceği belirtilmiş. Annenin böyle şeylerden kaygısı varsa, anlatmayı deneyin.

charlotte doktorun yazdığını annenin kullanmadığını söylediğin dekapin adlı ilaç duygudurum düzenleyicisi grubundan ve yan etkileri clopixol adlı ilaca göre azdır deniyor. Uzun süreli kullanım için verilmiş olmalı.. Dekapinin etkili bir antimanik olduğu da belirtiliyor. Madem anneniz ilaçlardan endişeli, bu ilacın farklı olduğunu söyleyip tüm yan etkilerini gizlemeden kısaca özetleyin, çok çok düşük bir oranda ağır yan etkiler söz konusu imiş. Ama unutkanlık, titreme vb hafif yan etkiler bir çok psikiyatrik ilaçta olurmuş, başta bilirse iyi olur.
Sonrada asıl amaçlanan etkisinin ne olduğuna dair, açıklama yaparsanız yavaş yavaş. Ama ilaç kullan diye siz talepkar görünmeyin, o kendi kendine karar verip kullanamaya başlarsa daha kalıcı olacaktır. Uygun bir anda doğru kararlar verir iken ikna edilecek bir havada yakalamayı deneyin..

İlacın kanda koruyucu bir düzeyde olduğunu belirlemek için kan testleri yapılır, periyodik olarak yapılan başkaca kan testleri de yan etkilerin yapabileceği olumsuzluğu erkenden fark etmeyi sağlar. Dekapin karaciğeri etkileyebilirmiş mesela, (lityum böbreği, tiroid bezini gibi) SPOGT adlı testler karaciğer ile ilgili bir durumu gösterirmiş.

Kendi başınıza ilaç katmak bir çeşit paranoya tetikleyebilir hastada, çevredekilerin ona istemediği bir şeyi verdikleri anlamında. Bunu size doktor yapın dediyse bile, sürekli yapmanız imkansız değilse de çok çok zordur. Bir kere kesin olarak anlaşılır, ilaçların etkisiyle beraber yan etkisi de vardır. Ama şu denenebilir bir kaç gün böyle idare ederek ikna olacaksa .. ??

Benim aklıma bir de şu seçenek geliyor, insanlar psikiyatri doktoruna giderek, bir çeşit deli doktoruna gitmiş addeder kendini. Zaten çevrenin de bakışı gidilen hastane ve bilinen sorunlarından dolayı bu tip bir kuruntuyu körükler.. Anneniz ilaçların etkisi bahanesiyle, kendine resmen deli damgası vurulacağı endişesiyle de o ilaçları kullanmayan biri olmak isteyebilir. Sizlerin, çevresindekilerin tavırları davranışları ilaç kullanırken hiç bir şey yokmuş gibi olmalı bence, yani ona başkaları bir şeyi yapmasını söyler değil ama sadece zımnen destek olan iyi olmasını ister havada olmalı diye düşünüyorum.. Siz tabii durumu daha iyi değerlendirirsiniz...

Yazdığınız gibi kendi kendine konuşanlara başlarda birden fazla ilaç verirlermiş (çayına kat denen + diğeri).. Geçmiş olsun..

30-06-2007, 07:10 PM
sevgili charlotte,belki çok da işine karışıyorum ama ,bence şu an doktorun verdiği ilacı içeceğine kat,bir süre sonra etkisi görülür ve daha sağlıklı bir şekilde düşünmeye başlayınca hastalığını kabullendirmeye çalış fazla baskıcı ve ısrarcı olmadan tabi,,,başka hastalıklardan örnek ver şeker hastası insülin kullanmazsa ne olur.
ilaçların yan etkisi var tabiki kilo almak,aşırı uyku,sersemlik pek çok şey.bunlar yüzünden özellikle kilo pekçok insan ilaçları bırakır.birde depakin saçalrı aşırı döker,ben bir ara kemoterapi gören insanlara dönmüştüm nasıl moralim bozuktu ama bırakmadım ilaçları ve her yan etkide doktorumla görüştüm dozları değiştirdi vs.ayrıca depakinde kandaki valproik asit seviyesi belli aralıkla ölçülerek doz ayarlanıyor sürekli dr kontrolü şart.lithuril kullananlarda lithuril seviyesi ölçülür.
bir de ilacı reddetmenin en büyük nedeni,çevreye akıllı ve normal olduğunu ispatlamak.bu süreci atlatmam çok sürdü 4-5yıl kadar.
doktorunuz ne derse yap derim ve iletişimi kesme ,bizler uzman değiliz sadece yaşadıklarımızı anlatıyoruz.

charlotte
30-06-2007, 07:13 PM
sevgili ptnt31, eline sağlık çok aydınlatıcı şeyler yazmışsın. tek sorunun annemin küçücük bir ilacı reddetmek olduğunu bilmenin ne kadar üzücü ve yıkıcı olduğunu bilemezsin. konuşmakla ne yazık ki ikna olmuyor, hiçbir şekilde bir çözüm bulamadık ne yazık ki. ama sana çok teşekkür ederim zahmet edip güzel şeyler yazmışsın, belki başkalarına da ışık tutar yazdıkların. tekrar görüşmek üzere...
sevgiler

ptnt31m
30-06-2007, 08:00 PM
sevgili charlotte,belki çok da işine karışıyorum ama ,bence şu an doktorun verdiği ilacı içeceğine kat,bir süre sonra etkisi görülür ve daha sağlıklı bir şekilde düşünmeye başlayınca hastalığını kabullendirmeye çalış......
.............
bir de ilacı reddetmenin en büyük nedeni,çevreye akıllı ve normal olduğunu ispatlamak.bu süreci atlatmam çok sürdü 4-5yıl kadar.
doktorunuz ne derse yap derim ve iletişimi kesme ,bizler uzman değiliz sadece yaşadıklarımızı anlatıyoruz.
sevgili ptnt31, eline sağlık çok aydınlatıcı şeyler yazmışsın. tek sorunun annemin küçücük bir ilacı reddetmek olduğunu bilmenin ne kadar üzücü ve yıkıcı olduğunu bilemezsin. konuşmakla ne yazık ki ikna olmuyor, hiçbir şekilde bir çözüm bulamadık ne yazık ki.
sevgili charlotte, ben daha çok genel yazdım, dpkroses değerli bilgiler vermiş..
Bizler doktor değiliz, doktorunuz madem çayına ilaç katın diyor, teknik olarak mümkünse, yani içiceğin tadını anlamadan olacaksa doktorunuz dediiği için deneyin. Hem hastaneye kendi isteğiyle yatmayanlara da, isteği dışında enjeksiyonla bu ilaçları verirlermiş. Evde iken ilaç vermek etik midir bilmem ama. Doktor diyorsa verin bir sorun olmasa gerek.

Ben bir keresinde hastanede bir amcaya raslamıştım, oğlu başka bir rahatsızlılktan verilen ilaçları almıyormuş. Onlarda bir ilacı yiyeceğe karıştırıp veriyorlarmış, bana sihirli bir madde gibi gösterip gizlice anlatmıştı.. Çocuk kilo yaptığından falan başlayıp bırakıyormuş..

tek sorunun annemin küçücük bir ilacı reddetmek olduğunu bilmenin ne kadar üzücü ve yıkıcı olduğunu bilemezsin. konuşmakla ne yazık ki ikna olmuyor, hiçbir şekilde bir çözüm bulamadık ne yazık ki. Olayı tek sorun diyerek hafife almayın, onu kabul etse kendi alsa, başkaları bir rahatsızlığı olduğunu anlamaz bile.. Siz ne olursa olsun, üzülme yıkılma tarzı belirtileri göstermemeyi deneyin. Belki öyle yaparsanız tavrı değişir.. Eski yazdğın bir kaç şeye baktım, pek kolay olmasa gerek ama, ne yaparsın..

alaca
01-07-2007, 09:05 AM
ben de bi özür borçluyum sanırım..inadına hasta insanlarla yaşamak istemiyorum diyerek bilinçsizce davrandım çok..bana belki hayatımdaki bazı yakınlarımı hatırlattığından..
ama durum böyle çok açıdan değerlendirildiği zaman utandım biraz..umarım annen şifa bulur acilen..