PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : Çok bunaldım...



coffee
22-11-2012, 03:43 PM
Bıktım artık 2 gün iyi 2 ay kötü olmaktan.Sürekli depresif,düşünemeyen,tek derdi günü atlatmak olan bir insan haline dönüştüm.Aslanlar gibi iki tane oğlum var,cıvıl cıvıl.Maskemi takıyorum,onlarla ilgilenmeye çalışıyorum,farkında bile değiller.Lakin,çok yoruldum.İnsan içine çıkamıyorum,hoş ortam da buna pek müsait değil,demek istediğim sorunlarım olduğunun farkedilmesi ailemi zora sokar,çevrem öyle bir çevre.Ama arkadaşlar bir insan kendini nasıl 10 yıl eve kapatır,mecbur olmadıkça çıkmaz,nasıl becermişim ben bunu.Sürekli birilerinin arkasını toplamak için insan kendinden vazgeçer mi.Bu hayat daha ne kadar böyle gider,gün geçtikçe umutlarımı yitiriyorum.Kendimi bildim bileli hayatta kalma savaşı verdim,sonunda yıkıldım.Ne yapsam olmuyor,psikoterapiye başlamıştım,ancak maddi yetersizlik yüzünden bırakmak zorundayım.Çok üzgünüm,çaresizim.İmkansızlıklar yüzünden bir adım dahi atamıyorum,bu imkansızlıklar dediğim şeyi evlendiğimden beri çekiyorum,işi de bırakmak zorunda kalmıştım,şimdi istesem de çalışamıyorum,yaşamak istesem de yaşayamıyorum,hay ben böyle işin...

longines
22-11-2012, 04:08 PM
bir değişime girmeniz lazım sizin.... kendinize güveninizi kazanmanız gerekiyor ....

longines
22-11-2012, 04:15 PM
galiba eşiniz hımbılın teki.......her şeyi siz düşünmek zorunda kalıyosunuz.....

coffee
22-11-2012, 04:43 PM
Herkes kendine göre mükemmel değil midir aslında;)
Benim artık kendim hariç hiç kimseden bir beklentim yok,eşimden olan beklentim eve bakması o kadar,arada bir çocukların kişisel gelişimine olumlu yönde bir katkıda bulunursa ne ala...
Değişimin şart olduğu kaçınılmaz,ama ben gün geçtikçe daha betere doğru gidiyorum.Dışarı çık deseniz,kursa başla deseniz,nasıl olacak diye sorarım.
Hobi edineyim dedim,yahu insanın da bir zevki var,öremem ben öyle tığ mığ,okumayı severim resim yapmayı,bu da kitap demek,(konsantrasyon demek),tuval vs. demek.(evin içinde koku demek,sükunet demek)
Ancak hamster misali site içi tur atabilirsem atıyorum;o da kimseyle karşılaşmayayım diye gece vakti,şimdi hava da iyice soğudu.
Geceleri çarpıntıdan uyuyamıyorum,bir şey gelip üzerime oturuyor gibi,,haliyle sabah kalkması zor,her gün aynı yerde,aynı şekilde dağılmış eşyaları toplayıp,aynı klişe sözleri konuşup,kendimizi tekrar edip duruyoruz.
Eşimin neler olduğu ya da bana ne olduğu konusunda bir fikri yok.Ona göre tek sorun,travmatik çocukluğum,annemin yanlış tutumları,e ben yanlışım demekki işte...
Oysa bir sihirli değnek olsa,yine aynı kişi olur muyduk her birimiz??

longines
22-11-2012, 05:08 PM
portalda ahenk nikli bir hanım var oda evli biri....birde onunla dertleşirseniz iyi olur bu konuları....o iyi götürüyor işleri.....ondan dolayı....

coffee
22-11-2012, 08:47 PM
Benim sorunum eşim vs. değil ki,insan kendine yetemiyorsa nasıl hayata karşı bir görüşü ,duruşu olabilir.O,bu,şu,eş,arkadaş,anne,baba ne farkeder?Kendine güvenmek ve yetebilmek mesele.Bende de bu yok.Ne oldu nereye gitti o kadın,bir daha döner mi bilmiyorum?İşte mesele bu...Kişiliğimi benliğimi kaybetmişim gibi hissediyorum.İçimde bir yerde çok kısık sesle de olsa bana seslenen iç sesim,beni ayakta tutmaya çalışıyor,çocuklarım için,ama asıl olan kendin için ayakta kalabilmek ve benim kendim için (salt kendim için) hiç bir nedenim yok.

longines
22-11-2012, 08:55 PM
can çıkar huy çıkmaz eskiye dönersin merak etme...çok evde kalmışın ondan psikolojin bozulmuştur....olabiliyor insanların böyle dönemleri......

longines
22-11-2012, 08:57 PM
depresyondada olabilirsin.......

coffee
22-11-2012, 09:04 PM
depresyondada olabilirsin.......

:) Evet,Temmuzdan beri tedavi görüyorum.Temmuzdan 1 yıl öncesine kadar da 2.5 yıl kadar süren yoğun ilaç ve hastane dönemim oldu.Anksiyete,obsesyon,depresyon.1 yıldır iyiydim,bu yaz birden çöktüm durduk yerde.O yüzden diyorum ya,umudum tükeniyor,yoruldum,şöyle stabil bir hayatım olamayacak mı diye...

longines
22-11-2012, 09:08 PM
:) Evet,Temmuzdan beri tedavi görüyorum.Temmuzdan 1 yıl öncesine kadar da 2.5 yıl kadar süren yoğun ilaç ve hastane dönemim oldu.Anksiyete,obsesyon,depresyon.1 yıldır iyiydim,bu yaz birden çöktüm durduk yerde.O yüzden diyorum ya,umudum tükeniyor,yoruldum,şöyle stabil bir hayatım olamayacak mı diye...

yasınız kaç peki hangi ilaçları kullanıyosunuz..........

coffee
22-11-2012, 10:55 PM
37 yaşındayım.Lustral 100 mg. kullanıyorum.

longines
22-11-2012, 11:07 PM
37 yaşındayım.Lustral 100 mg. kullanıyorum.


ununu eliyip eleğini asmıs olman lazım bu yasta herşey yolunda olması gerekiyor aslında.....olgun sabırlı ve sakin bir yaşıntınız olmalı......böyle bitmiş tükenmiş salmış ruhhallerini biran önce aşmanız gerekiyor......resmen zaman kaybı sizin için bu............ilacınız yeterli geliyormu size....

coffee
22-11-2012, 11:20 PM
:) Aslında tam da dediğiniz gibi.Öyle herşeyi sorun edecek yaşı çoktan geçtim,zaten vaktim de yoktu buna.Ancak bu rahatsızlık,4 yıl önce travmatik bir olayla birden patlak verdi,doktoruma da söylediğim şey buydu her zaman,grip olur gibi depresyon ya da anksiyete olur mu insanda.Acımı çektim ,hüznümü yaşadım olay bitti ancak üzerine defalarca depresyon geçirdim,ilaç tedavisi uzadıkça uzadı.Yani şimdi duygusal olarak beni üzen kızdıran bir şey yok ortada,durduk yerde yorgunlukla,kas güçsüzlüğüyle vs. ile başlıyor süründürene bezdirene kadar gidiyor.Evde ufak bir iş yapmak için bile kalksam ki istekle kalkıyorum,gücüm yetmiyor...
İlaç yetiyor mu bilmiyorum,citoles kullanıyordum daha önce değiştirdik iyice kötüye gitmeye başlayınca .Lustrala 2 ay önce başladım 2 hafta önce 100mg a çıktım,bakalım zaman gösterecek diyor doktor,1 ay dolunca görüşecekmişiz.Ancak inatla senin ilacın bu diyor.Sabır diyor,ben de söz dinlemeye çalışıyorum.